اين قصه تازه نيست عزيزم!

سلام دوستان

امروز كه ابراهيم در سفر است و قلم دست ما‎‚ به سرمان زد كه شيطنت كنيم و بي اجازه‌ي او غزلي از ابراهيم اسماعيلي بزنيم هر چند ميدانم كه او ...

 

 

اينكه چگونه يا كي فرقي چه مي‌كند؟

 

اصلآ چه قدر فاصله دارند خوب و بد؟

 

اصلآ چگونه را چه به كار من و شما؟

 

كي را چه كار با لحظاتي كه تا ابد ...؟

 

من را نگاه گاهي و دست هميشه‌اي

 

كافيست اي تكلم بي حرف بي عدد!

 

دستي براي بي كه تو... من عاشقي كنم

 

چشمي براي بي كه من... آواره‌ام شود

 

حالا رفيق چشم ببند و نگاه كن

 

اين قصه تازه نيست عزيزم!

 

هزار و صد-

 

- سال است جاري بوي جوی موليان

 

در من به حالت نفسي مانده زير مَد

 

هي آه ميشود – توفاني كه بي صدا –

 

هي بغض ميشود – سيلي در كمين سد –

 

هي دور ميزند – حلب و بلخ و قونيه –

 

هي تازه ميشود -  مهد و حجله و لحد –

 

گاهي به شكل پيري خورشيد در ركاب

 

گاهي به قامت غزلي آفتاب قد

 

گاهي به رنگ خورشيدي پشت ابرها

 

گاهي به بوي سيبي لبريز از سبد

 

حالا تو خوب باش و بدي را به من بده

 

حتي اگر به قيمت دستي هميشه رد

 

من پا برهنه پا به ركاب تو ميشوم

 

اينكه چگونه يا كي فرقي نمي‌كند

 

                                                   ابراهيم اسماعيلي

  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٥:٤٩ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۳۱ تیر ،۱۳۸٢

تو صبر از من توانی كرد ومن صبر از تو نتوانم

فقط بايد بگم كه امروز راهی سفر هستم.البته نه اون سفري‎كه قبلا گفته‎بودم.اين كوچولوتره.اميدوارم ظرف اين چند روز دوستام رو تنها نذارين.

امروز يك غزل تازه از عليرضابديع  زينت‎بخش دفتر ما خواهدبود. ضمن اينكه يك غزلسرای جوان نيشابوری ديگر را هم به شما معرفی مي‎كنيم. 

ايمان كرخی
متولد۱۳۶۳- نيشابور
با اينكه سابقه‎ی شاعري‎اش سه‎سال بيشتر نيست ، اما طی همين مدت نشان داده كه از توانايی قابل توجهی برخوردار است.او دو بار با رتبه‎های دوم و سوم ، برگزيده‎ی شعر دانش‎آموزی كشور بوده‎است.
ضمن آرزوی پيروزی برای ايمان عزيز ،شما را به غزل او مهمان مي‎كنيم.

اصطبل شيهه جيغ‎زد و قتل مثل آب
در آن اتاق آخری افتاد يك طناب
بر گردن ظريف زن ميهمان‎پذير
بيرون كلبه سطل و تصوير ماهتاب
ردّ دراز پاشنه‎های دو كفش خيس
مردی جنازه روی زمين مي‎كشد عذاب
اصطبل ساكت است ، هوا شرجی و كثيف
از چشمهای مرده‎ی زن آهن مذاب
سر مي‎خورد به لپ ورم‎كرده‎اش و بعد
طرح قشنگ صورت او مي‎شود خراب
حالا دو جغد روی دو شاخه نشسته‎اند
يك ريسمان،جنازه‎ی زن، تاب ، پيچ ،  تاب

 

و اما غزلی از عليرضا بديع . دوستانی كه ايشان را نمي‎شناسند، لطفا به معرفی اودر صفحات اول اين دفتر رجوع كنند .

 

و من به هيئت پيراهنی به يك بدنم
و سال‎هاست كه مشغول پيرتر شدنم
تمام مردم اين‎سوی شيشه معتقدند
كه بس‎كه بي‎سرو پايم، شبيه پيرهنم
***
مرا ترا به‎خدا يك نفر پسند كند
مرا كه هديه‎ی ناقابلی برای زنم

شبی تو مي‎رسی از پشت پنج‎شنبه‎ی بعد
نگاه مي‎كنی از پشت ويترين به تنم

-سلام!قيمت اين چارخانه‎ها چند است؟

-عليك!چاره‎ی آن چار بوسه از دهنم

قبول مي‎كنی و مي‎روی اتاق پرو
و توی آينه تنها تو من،تو من، تو منم

ميان پيكر ما هفت تكمه فاصله است
و هفت ثانيه‎ی بعد با تو مي‎بدنم

شبی تو مي‎روی از ذهن جمعه‎ها آنگاه
چگونه خانم شلوار! از تو دل بكنم؟

***
”تو“ رفت ! نوبت اين جالياسی پير است
چقدر بي‎سرو پايم ، چقدر مثل منم

 

ظاهرا يه مشكلی برای ما پيش آمده فعلا اينجا در خدمت شما هستيم.

 

 

  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ۱۱:٤٠ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۳٠ تیر ،۱۳۸٢

مهرداد عطايي

متولد ۱۳۵۱(احتمالا)-اصفهان
كارشناس ارشد عمران آب

او هم از شاعرانی است كه به‎نسبت دير شروع‎كرد ولی هميشه اهل تجربه‎گری بوده‎است و هميشه هم سعی كرده كه ضمن توجه به نظرات سايرين ، كاری متفاوت انجام‎دهد. معمولا به فضاهايی تازه  دست مي‎اندازد وآگاهانه از تركيب رويكردهای متفاوت و ظاهرا مغاير نيز ترسی ندارد. داوری در مورد آثار او را به شما مي‎سپاريم.

 

 

با مانتوئی چرمی و كوتاه و هوس‎انگيز
انگيزه‎ای بخشيده‎ای از عشق در هرچيز

هرچيز حتی سايه‎ی خوب خوش‎اندامت
دنبالت افتاده‎ست، حتی رد پايت نيز

پشت سرت يك فوج برگ زرد و نارنجی
پر مي‎كشند از آشيان در كوچه‎ی پاييز

برق از نگاه ريز گنجشكان روی سيم
واجسته در چشمان گرد گربه‎های هيز

يك‎آن به گنجشكان توی تور تي‎شرتت
چنگی نياندازند با سرپنجه‎های تيز

 

 

                                              در به هم خورد و پنجره واشد
                                               كوزه افتاد و كوزه‎گر پاشد

                                               گربه جيغی كشيد وتا دررفت
                                                   باد، لای كتاب  لولاشد

                                                كوزه‎ها را يكي‎يكی انداخت
                                                گردشان كرد و گرد برپاشد

                                                آن ميان كوزه‎ای كمرباريك
                                                 چرخ‎زد
                                                            قدكشيد
                                                                        رعناشد

                          موج پيچيد دور دامانش                     رفت تا شانه و چليپاشد

                   دستی از زير زلف پيش‎آورد                     نور در پنجه‎هاش صهباشد

                ”لعبتی دلفريب و حورسرشت“                      جام در دست و مست پيداشد

                  جام برلب گرفت و می نوشيد                      جامه از تن گرفت وميناشد

                    نرگس ست و غنچه‎ی لب او                      زير نور غزل شكوفاشد

                        با نگاهی اشاره‎اش كردم                       وای !  واريخت !
                                                                                                   وای

                                                                                                      تنها شد

                                                                      ...

                                                     باد برگشت و خاك را برداشت
                                                     سمت در رفت و چفت در واشد

                                                     چرخ زد
                                                             قـــــدكشــــــــــــيدو
                                                                               تا  دررفت
                                                     رفت  تا  !
                                                                   تا بلــــــندبـــــــالا شد

 

 

ما از طرف مهردادعزيز خواهش مي‎كنيم كه دوستان، نظراتشان را هرچند هم كه مخالف باشد،بي‎دريغ بنويسند و از طرف خودمان اين ضمانت را مي‎دهيم كه مهرداد عزيز از هيچ نظری ناراحت نشود چرا كه تجربه‎گری را تنها اين‎گونه آموخته‎است.

 

امابعد...
مدتي‎است كه دوست نازنين و خوب ما، صالح دروند عزيز با وبلاگ غزلسرا به جمعمان پيوسته‎است. در وبلاگ اين عزيزمي‎توانيد غزلهای قابل‎توجهی بيابيد. سری بزنيد.   

 

  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٧:٢٧ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٩ تیر ،۱۳۸٢

جليل آهنگرنژاد

متولد؟گيلان‎غرب

به قول خودش ۷-۸ سالي‎است كه با شعر مانوس است.يك مجموعه‎ی شعر كردی با نام نرمه‎واران از او منتشر شده و مجموعه‎ای به زبان فارسی نيز در راه‎دارد.در شب‎های شعر شهريور پارسال از برگزيدگان بوده‎است.

لازم است از او به‎خاطر لطفی كه به ما دارد سپاسگزاری كنيم.اينكه ما گاهی فكرمي‎كنيم اگر اثرمان را برای كسی ارسال كنيم شان‎مان كاسته‎مي‎شود،اشتباهی است كه جليل عزيز مرتكب نشده‎اند.البته لازم است كه از دوست نازنينی كه واسطه‎ی اين ارتباط بود‎اند نيز تشكر كنيم.

در ضمن جليل عزيز اين‎روزها دست‎به‎كار وبلاگ بيستون(ويژه شعر كرمانشاه)نيز هستند.برايشان آرزوی پيروزی داريم.

دو غزل از او مي‎آوريم.مطمئنا غزل دوم را بسياری از دوستان نشنيده‎اند.

 

بعد از آن سيب من آدم شده‎ام ،مي‎داني؟
با خيالات تو همدم شده‎ام،مي‎داني؟

تشنه‎ی خاطره‎انگيزترين بارانم
تشنه‎ی اشك چو شبنم‎شده‎ام،مي‎داني؟

ای سحر!پشت شب پنجره‎هامان گل‎كن
بي‎تو مثل شب عالم شده‎ام ،مي‎داني؟

بي‎تو از هرچه بهاراست دلم مي‎گيرد
ای تو عطر گل مريم‎شده‎ام،مي‎داني؟

بازهم سيب نگاهی به تعارف بنشين
به خدا باز من آدم شده‎ام،مي‎داني؟!


 

: (( سلام ساده ي قشنگ)) ! ‍‍‍‍‍‍‍‍‍ دختر ستاره ها ترا چنين شروع كرد)):
به شيوه ي فرشته اي نشست وعشق را دوباره با زمين شروع كرد
و تو شبيه هياتي پر از خطوط هيچِ راه راه بودي و ترا
به لحن آبي پرندگان بي كرانه هاي دلنشين شروع كرد
به شيوه ي بنفش ناگهان درخت سر بريده اي ترا نوشت
و رويش ترانه را درون ميله هاي خسته ،پرطنين ، شروع كرد
جوانه زد در آن هواي گرگ و ميش يك پرنده ي غريب آتشين
ميان كوچه ي تنت به خوردن خطوط تلخ آهنين شروع كرد
و گندمي ، نه ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍!، سيب سرخ تازه اي درون كوچه ي دلت نشاند
ترا ميان سبز يك خلا’ جدا از اين كلام كاغذين شروع كرد
در اتفاق تيره اي كسي نشست مثل مرگ در برابر دلم
... ترا ربود و بعد از آن به چيدن هزار بار نقطه چين شروع كرد

 

 بعدالتحرير:

۱-اگر كف‎گير ته ديگ خورد خبرتون مي‎كنيم.ما كه شكر خدا نه جزو دار و دسته‎ای هستيم و نه سنگ خودمون رو به سينه مي‎زنيم.سعی كرديم يه امكان همگانی فراهم كنيم.چيزی كه برای ما ميمونه هزينه‎های نه‎چندان سبك و سهل‎الوصوله.همين و همين.فكر مي‎كنم كه شناخته‎شده‎تر از خيلي‎ها بوديم كه اومديم و بي‎ادعاتر از خيلي‎ها هم مونديم و با همه جوشيديم.مي‎دونيد كه بعضی از هم‎نسلای من جواب سلام ديگرون رو هم نميدن.من حتی از خودم كار نمي‎زنم كه شائبه‎ای حس نشه.مي‎خواستم همه احساس اشتراك بكنن در اين دفتر.حالا هم اگر مزاحم كسی هستيم،بگه كه رفع زحمت كنيم.من به اين آمد و رفت‎ها عادت دارم.ميمونه قشنگی دوستيهايی كه به‎وجود آمده.من هزار سال ديگه هم خوبيهای بچه‎های اين ديار مجازی رو فراموش نمي‎كنم.گاهی فكرمي‎كنم كه اگر من هم يكی از بچه‎پرروهای غزل بودم حال‎وروزم به از اين بود ولی بلافاصله ياد حرفای خسين منزوی مي‎افتم وتنم مي‎لرزه.همين.

۲-عزيزانی كه اين ايميل‎ها رو ميفرستن خودشون رو خسته نكنن.

۳-احتمال داره كه من كه ابراهيم اسماعيلی باشم،همين روزها برای يه كار جدی و مهم ادبی راهی سفری طولانی و دوست‎داشتني بشم.اگر از دستم خسته‎شدين،دعا كنين.

  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٧:۳۱ ‎ق.ظ روز شنبه ٢۸ تیر ،۱۳۸٢

بابك دولتي

قبلا با بابك دولتی غزلسرای نازنين كرمانشاهی آشنا شده‎ايد.امروز غرل ديگری از آثار او را با هم مرورمي‎كنيم.

 

اين راه راگمان رسيدن نيست وقتی كه دست‎های تو فانوسند
با گريه التيام نخواهديافت اين زخم‎ها كه زاده‎ی افسوسند

تا روز مردنم كه در اين ميدان تنديس آرزوم به خاك افتد
اين كج‎مدار ثانيه‎ها عمري‎است آماده‎ی شمارش معكوسند

اين روزها گمان كنم اين مردم با چشم‎های من سرلج دارند
باور نمي‎كنند كه دلتنگند، باور نمي‎كنند كه مايوسند

از اين كوير تف‎زده‎ی دستم ديگر گلی جوانه نخواهدداد
تنها بهانه‎های غزل‎گفتن در خاك‎های خاطره محبوسند

*
حالا كه گرمی از تو نمي‎گيرند، حالا كه با غريبه عجين هستند
اين دست‎ها چه دلخوشي‎ای دارند؟من مانده‎ام چگونه نمي‎پوسند !؟

 

 

  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ۱٢:۱۸ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٧ تیر ،۱۳۸٢

احسان عشقي

 

متولد۱۳۵۸-اراك(ساكن اصفهان)

دانشجوی كارشناسی ادبيات نمايشی - اراك

او اگرچه نسبت به خيلي‎ها ديرتر شروع‎كرد ولی نسبت به همان خيلي‎ها پيشرفت سريع‎تري از خود نشان داد . بسيار راحت و فارغ از هر گونه تاثير از جريان‎های مختلف و فقط همانگونه كه دوست دارد با غزل مواجه مي‎شود.تجربه‎های او را مي‎توان به چند بخش نسبتا متفاوت تقسيم كرد كه در هر بخش از زاويه‎ای با غزل برخورد كرده‎است.برای او و شما آرزوی پيروزی و شادی داريم.دو غزل از او را با هم مرور مي‎كنيم با اين توضيح كه ترتيب تقطيع اين غزلها به‎گونه‎ای ديگر است كه بزودی در مجموعه آثار شاعر خواهيد ديد.‎

 

...مي‎آمد از آن‎دور ،جايی مه‎گرفته
امواج لرزان صدايی مه‎گرفته
امواج لرزان صدای ناشناسی
مي‎آمد از آن دور ،جايی مه‎گرفته
پژواك پاك اين صدا پيچيد در من
در پيچ‎وتاب كوچه‎هايی مه‎گرفته
بين من و اين ناله يك پل بسته‎شد
با
رنگين‎كمانی در هوايی مه‎گرفته
اين پل مرا مي‎برد تا تصوير پاييز
تا خانه‎ای در روستايی مه‎گرفته
تا ساحل دريايی چشمان يك زن
يك زن ولی با ماجرايی مه‎گرفته

***
در متن بالا ماجرا بين من و او
آغاز شد با ابتدايی مه‎گرفته
از آن صدا در كوچه‎های روستا
تا
آن ماجرا، تا انتهايی مه‎گرفته
دنبال كن ردّ پر پروانه‎ها را
مي‎بينی از ما ردّپايی مه‎گرفته

بر عينكت افتاده مثل جای انگشت
جان مي‎دهد بر شيشه‎هايی مه‎گرفته

 

 

بر سنگفرش خيابان آرام پا مي‎گذارم
در سر به جز فكر رفتن ديگر خيالی ندارم
يك،دو،...مربع،مربع اين فرش گسترده را
با
تسبيح انگشتهايم، تا انتها مي‎شمارم

در امتداد خيابان، گهگاه سر در گريبان
يك جفت كفش مردد رد مي‎شود از كنارم

در راه بر روی ديوار با واژه‎ها چندبيتی
تصوير لبخند در را مي‎سازم و مي‎گذارم
تا در دل سنگ ديوار جا واكنم مثل يك در
خود را در آغوش سردش صد پنجره مي‎فشارم
از آن نگار مردّد ديوار يك استعاره‎ست
تصوير لبخند در را بر روی او مي‎نگارم

من اختياری ندارم،چون قاصدك با نسيمی
هر سو مرا مي‎كشد ،آه، خود را به او مي‎سپارم
او يك صدای بلند است، يك حس دائم كه در من
سر مي‎دهد بانگ وقتی يك گام كج مي‎گذارم
تا انتهای خيابان راهی نمانده‎است، اما
چون ابتدا گفته‎بودم،چشمی به مقصد ندارم
بايد كه طرح غزل را از نو بسازم
شبيه
يك زندگی مجدد ، بی كفش‎های مردّد...

 


 

  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٦:٥٧ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢٦ تیر ،۱۳۸٢

نفس تازه‎ی تازه

سلام دوستان.امروز روال ما قدری متفاوت است.مي‎خواهم خواهش كنم كه ابتدا دو غزل زير را بخوانيد تا بعد...

 

در پشت آخرين لحظات سكوت و درد

”ايمان بياوريم به آغاز فصل سرد“

در اين بهار كهنه‎ی ما رنگ سبز نيست

حتی نبود قرمز و آبی و سبز و زرد

برديم از تمام خشونت نصيب ما

ديدی كه روزگار به مردم چه‎كار كرد؟

ما شكل اين” جنازه‎ی خوشبخت“ مي‎شويم

وقتی تمام مي‎شود اينجا شعور مرد

بايد كه با تمام وجود لطيفمان

”ايمان بياوريم به آغاز فصل سرد“

 

 

دستان سبزت بهترين پيك بهاران است

بي‎تو تمام فصل‎ها رنگ زمستان است

من برف‎ريز اين زمستانم، بهار من!

چون ختم خواهم شد به تو ، اين اوج پايان است

با اين كه شهر من كوير خشكسالي‎هاست

اما دلم مثل دلت همزاد باران است

تو دوستم داری ؟ بگو ! من گوش خواهم كرد

لكنت كه عيبی نيست ، اين اصل زبا...بان است

عاشق‎شدن زود است - ميدانم - برام، اما

تنها مگر اين حرف‎ها مال بزرگان است؟

 

اين شعر هم مثل غزلهاتان دروغی نيست

اين حرف‎های دختری با نام ريحانه‎است

 

 

خوانديد؟

حالا اگر خدمت شما عرض كنم كه شاعر اين دو غزل در سال ۱۳۷۰ در كاشان به‎دنيا آمده‎است چه مي‎گوييد؟

ريحانه رسول زاده در كلاس پنجم دبستان درس‎مي‎خواند . پدرش آقای جعفر رسول‎زاده(آشفته)از شاعران نسبتا شناخته‎شده كشور است. در خانواده او شعر امری همه‎گيراست. خواهر بزرگترش هم غزل را خوب مي‎نويسد.

ريحانه به شهادت مهدی فرجی و ديگر دوستان كاشاني، وزن شعررا خيلی خوب مي‎فهمد و راحت و بي‎تكلف مي‎نويسد.

برای او آرزوی پيروزی داريم و اميدواريم كه روز به‎ روز به ذهن و زبان شخصی خودش نزديك‎تر شود.

راستی نظر شما چيست؟

باور مي‎فرماييد؟

 

بعدالتحرير:

۱-رسما از همه‎ی دوستانی كه در بازديد آنها قصور ورزيده‎ايم،خصوصا سيامك عزيز كه هميشه مرهون لطفش بوده‎ايم ، پوزش مي‎طلبيم.

۲-اينكه دوستان در بستری منطقی و صميمی به ارائه‎ی نظراتشان مي‎پردازند،آدم را ذوق‎زده مي‎كند.

۳-جانم برای عزيزانم بگويد كه اين جناب ابراهيم اسماعيلی قدری ايده‎آليست است و خصوصا در مورد شعر خيلی غيرتی  برخورد مي‎كند. طفلكی اصلا نمي‎خواهد بفهمد كه سياسی كاری وروابط عمومي! و اين حرف‎هاهم برای خودش جايگاهی دارد و تكليف بخش عمده‎ای از ادبيات ما را روشن كرده و مي‎كند. اينها را گفتم كه دوستان مطمئن شوند نبايد از طرف او منتظر دعوت برای شب‎شعر و اينگونه برنامه‎ها باشند. البته دوستان  مي‎توانند به شكلی كاملا غيررسمی تشريف بياورند و بالاخره خدای آنها و ابراهيم هم بزرگ است. قدمتان روی چشم ‎های ما.  

  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٦:۳٢ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٥ تیر ،۱۳۸٢

سيد مهدی احمدي

متولد۱۳۵۵-خميني‎شهر

دانشجوی روزنامه‎نگاري-تهران

 قبلا نوشته‎بوديم كه سايه‎ی سنگين غزل متعهدی كه نسخه‎اش را حوزه‎هنری و كنگره‎های مناسبتی مي‎پيچيدند ، به شكل عجيبی روی كارهای جوانان خميني‎شهری افتاده‎بود. مهدی از اولين كسانی بود كه پس از تجربه‎های اوليه به اين نتيجه رسيد كه بايد درغزل به تجربه‎هايی تازه‎تر از آنچه پيرامون او مي‎گذشت، دست بزند. تلاش او دراين راه كاملا محسوس و قابل تقدير بود ولی حيف كه او به لحاظ مهاجرت به تهران و فعاليت‎هايی در زمينه‎های فرهنگی ديگر، اين روزها كمتر مي‎نويسد.دو غزل زير از كارهای نسبتا قديمی اوست.

 

باز اين تويی در آينه يا كه غريبه‎ای ست

بشكن ! شكستن تو هلاك غريبه‎ای ست

گاهی به كوچه مي‎روی و فكر مي‎كنی

اين خاك هم برای تو خاك غريبه‎ای ست

مي‎ايستی به صف تو برای خريد نان

اما درون دست تو ساك غريبه‎ای ست

آسيمه‎سر تو باز مي‎آيی به خانه‎ات

اما مقابل تو پلاك غريبه‎ای ست

ناآشناست خلوت دالان برای تو

حتی درون باغچه تاك غريبه‎ای ست

 

مردی كه نيستی تو، به جای تو زيسته ست

بردار از او نقاب،چرا كه غريبه‎ای ست

 

 

 

جز زخم تن‎پوشی بر اين پيكر ندارم

جز داغ گلبرگی در اين دفتر ندارم

شايد خدا يا عشق يا عصيان ، ولی نه

اين روزها حتی به خود باور ندارم

دست مرا با اين دروغ كهنه روكن

جز آسمان انديشه‎ای در سر ندارم

باور نكن آری ! ولی توجيه خوبی ست

پرواز مشكل نيست ، بال و پر ندارم

 

اين روزها در گيرودار اين من تلخ

ميلی به كشف آن من ديگر ندارم

شايد خدا يا عشق يا عصيان ، ولی نه

اين روزها حتی به خود باور ندارم

 

 

بعدالتحرير:

از همه‎ی دوستانی كه كاملا منطقی و آگاهانه به اظهارنظر در مورد مبحث پيشين پرداختند ، سپاگزاريم.اما باز هم توضيخاتی لازم مينمايد.

الف-ما به فراغزل به عنوان پيشنهادی كه زمانی ارائه شد،اشاره كرديم و اصلا بحثی بر سر تقدم و تاخر نبوده‎است.آنچه بارها به تجربه تاريخی اثبات شده نيز حكايت از همين نتيجه دارد كه خيلی كمتر اتفاق افتاده كه شخصی به تنهايی به جايی برسد.در كل تاريخ ادبيات ما شايد تنها كسی كه توانسته به تنهايی قدی

برفرازد،منوچهری دامغانی باشد.اما حتا در مورد او نيز به اين نتيجه مي‎توان رسيد كه از آنچه پيرامون او مي‎گذشته، مبرا نبوده‎است.

به هر روی باز هم اشاره ميكنيم كه قصد ما تنها ايجاد بستری مناسب جهت اطلاع‎رسانی و تبادل نظرت است.

از دوستان عزيز خواهشمنديم كه چنانچه مطالبی از اين قبيل دارند،برای ما ارسال كنند تا در مورد آن صحبت شود. به هر حال حركت حتا اگر در مسيری اشتباه باشد نيزاز سكون و جمود پسنديده‎تر است وگرنه همه‎ی ما    مي‎توانيم مثل خيلي‎ها كه خودشان را استادوار راحت كرده‎اند بنشينيم و فتاوايی صادر كنيم كه غزل فلان و تغزل بهمان. مگر نه اينكه:

به راه باديه رفتن به از نشستن باطل؟

...

 

  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٦:٥٩ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٤ تیر ،۱۳۸٢

 

پانته‎آ صفايی بروجنی

متولد۱۳۵۹-بروجن

دانشجوی مهندسی مكانيك - دانشگاه كاشان

در حال حاضر در انجمن شاعران جوان شهرستان كاشان عضويت دارد.

او برگزيده‎ی چند كنگره و جشنواره كشوری از قبيل شب‎های شهريور، كنگره چهارم هرمزگان،غديرتهران و عاشورای شيراز نيز بوده‎است.

نگاهی به سير غزلهای او ، اين نتيجه را حاصل مي‎كند كه او هنوزهمه‎ی  توانايي‎هايش را آنگونه كه بايد بروز نداده‎است و تجربه بيشتر ، مي‎تواند از او غزلسرايی مستقل و متفاوت بسازد.

با هم سه غزل از او را مرور مي‎كنيم. ابتدا غزلی تكراری كه تكرارش ملال‎آور نمي‎نمايد و بعد دو غزل تازه از او مي‎خوانيد.

 

ديشب كسی مزاحم خواب شما نبود؟

آيا زنی غريبه در اين كوچه‎ها نبود؟

آن دختری كه چندشب پيش ديده‎ايد

دمپايي‎اش - تو را به‎خدا - تا به تا نبود؟

يك چادر سياه كشی روی سر نداشت؟

سر به هوا و ساده و بي‎دست و پا نبود؟

يك هفته پيش گم‎شده آقا! و من چقدر

گشتم، ولی نشانی از او هيچ‎جا نبود

زنبيل داشت، در صف نان ايستاده‎بود

يك مشت پول خرد...نه آقا گدا نبود!

يك‎خرده گيج بود ولی نه...فرار نه

اصلا به فكر حادثه و ماجرا نبود

عكسش؟ درست مثل خودم بود، مثل من

هم‎اسم من ، ولحظه‎ای از من جدا نبود

يك دختر دهاتی تنها كه لهجه‎اش

شيرين و ساده بود ، ولی مثل ما نبود

آقا! مرا دقيق ببين ، اين نگاه خيس

يا اين قيافه در نظرت آشنا نبود؟

ديشب صدای گريه‎ی يك زن شبيه من

در پشت در مزاحم خواب شما نبود؟

 

 

كنار دفتر شعر تو كودكی كه منم

كشيده‎است گل سرخ كوچكی كه منم

نمي‎گذاری از اين شهر لعنتی بروم

به‎دست توست نخ بادبادكی كه منم

ولی چه حس قشنگي‎است انتخاب‎شدن

كه از تمام زنان جهان يكی كه منم

تو بال باز كنی باد مي‎برد او را

عقاب خسته ! نترس از مترسكی كه منم

...و بعد باد نه ، طوفان وزيد و كنده‎شد از

شناسنامه‎ی تو اسم كوچكی كه منم

شنيده‎ام غزل آخرت قرنطينه‎است

كه مبتلاست به ويروس سرخكی كه منم

چقدر آخر اين قصه دوست‎داشتني‎است

برای زشت‎ترين جوجه‎اردكی كه منم

 

 

و قول مي‎دهم اين شعر آخری باشد

كه رو به وسعت تنهاييم دری باشد

من از بلندترين كوه غرب آمده‎ام

و دختری كه در او حس برتری باشد

نميتواند از آن بانوان محترمی

كه اسم كوچكشان را نمي‎بری باشد

چگونه موقع رقصيدن تو كل نكشد؟

زنی كه تشنه‎ی اين شور بندری باشد

پس از وزيدن تو گيسوان سركش من

چگونه گوش به فرمان روسری باشد؟

تو - شاهزاده‎ی من - تا كجا نظر داري

به هر ترنج كه آبستن پری باشد؟

حسود نيستم اما تحملش سخت‎است

كه دست‎های تو در دست ديگری باشد

نترس ! دارم از اين شهر مي‎روم آقا !

و قول مي‎دهم اين شعر آخری باشد...

 

 

بعدالتحرير:

يكی از دوستانی كه در مورد مطلب ديروز ما نظرشان را ابراز فرموده‎اند، ما را به بي‎اطلاعی و رفيق‎بازی متهم كرده‎اند.جانم برای شما و ايشان بگويد كه همه‎ی عالم و آدم مي‎دانند كه اكثر آنهايی كه شعر را (حداقل شعر كلاسيك)به شكل جدی دنبال مي‎كنند ، بيژن را مي‎شناسند و با او رفيق هستند. پس قصد ندارم كه دوستی ام را منكرشوم. اما آنچه بايد از اول مرور شود اين نكته است كه آيا ما در كجای مطلب مذكور از بيژن جانبداری كرده‎ايم؟و نه تنها در اين مطلب ، در كدام مطلب كسی را بيش از آنچه كه هست ، ستوده‎ايم يا نفي‎كرده ايم؟

تا به حال دوستان بارها به لطف و مهر از ما خواسته‎اند كه تجربه‎های خودمان را نيز در اين وبلاگ درج كنيم ولی به لحاظ اينكه نخواسته‎ايم جناح‎بندی خاصی در اين دفتر به‎وجود بيايد از اين كار پرهيز كرده‎ايم.

به هر حال همه‎ی دوستان من و بيژن مي‎دانند كه من كه ابراهيم اسماعيلی باشم، همان موقع در كنگره رشت  نظر صريحم را در مورد فراغزل ابراز كرده‎ام و پشت اسمی ناشناس هم پنهان نشده‎ام.اميدوارم اشتباه كنم ولی فكر مي‎كنم كه اين عزيزی كه اين پيام را نوشته ، از همانهايی است كه با نشر اين مطلب رشته‎هاشان پنبه شده و به قول ما اصفهاني‎ها پته‎شان روی آب افتاده است.

و برای چندمين بار باز هم متذكر مي‎شوم كه درج اثر هيچ كسی در اين وبلاگ ، به معنی تاييد آن از طرف دست‎اندركاران وبلاگ نيست. هم وغم ما فراهم‎شدن بستری منطقی برای نقد آثار و نظراتی است كه در فضای غزل اين‎روزهاي ايران اتفاق مي‎افتند. شاد باشيد.

  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٧:٠٦ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢۳ تیر ،۱۳۸٢

فراغزل

بيژن ارژن كسی نيست كه نيازی به معرفی داشته باشد.اوحيثيت رباعی اين سالهاست. در غزل نيز هروقت دست به قلم برده،متنی محكم و جذاب رقم‎زده‎است.

يكی از اتفاقات ديگری كه در كنگره سراسری غزل معاصر ايران(رشت-۱۳۷۸)افتاد،ارائه‎ی پيشنهادی بود از سوی بيژن كه در وهله‎ی اول با واكنش‎هايی متفاوت روبه‎رو شد و پس از آن نيز. آن روزها بيژن حدود ۴۰ نسخه از اين پيشنهاد را بين حاضران در كنگره توزيع‎كرد و حرف‎های اين و آن را شنيد. وحالا پس ازحدود چهارسال آن پيشنهاد دوباره در يكی ، دو نشريه مطرح‎شده‎است. به بهانه همين ،آنچه درصفحه‎ی ۱۱ شماره۳۱ مجله‎ی شعر حوزه هنری آمده‎است را به اتفاق مرور مي‎كنيم. بيژن عزيز منتظر نقد و نظر دوستان آگاه و صاحب‎نظر است.

 

فراغزل

سخن درباره عروس شعر پارسي،”غزل“كه ماندگارترين نوع شعردر اين زمان است بدين مختصر نمي‎گنجد و مطمئنا بسياری از مخاطبين عزيز اين نوشتار با آن آشنايی كامل دارند. پس بدون هيچگونه مقدمه تكراری به اصل موضوع مي‎پردازم.

از آنجا كه شعر كلاسيك به واسطه يكنواختی وزن و قافيه نمي‎توانست آنچنان كه بايد و شايد آئينه‎ی تمام‎نمای روزگار خويش باشد، نيما طرحی ديگر انداخت و با كوتاه و بلندكردن افاعيل عروضی قالب نيمايی را آفريد. من هم بر آن شدم تا با ذوق اندك خود در غزل مجالی پيدا كنم تا بتوانم به شيوه‎ای ديگر غزل را از يكنواختی وزن و قافيه درآورم. شيوه‎ای كه رگه‎های اوليه آن، شباهت زيادی به ابيات موقوف‎المعانی دارد: نوعی از غزل كه در آن جمله به صورت سيال از بيتی به بيت ديگر حركت مي‎كند. هرجا جمله‎ای تمام شد ، جمله‎ی ديگری شروع  مي‎شود وقافيه همان جايی است كه بايد باشد. در اين شيوه قافيه حرف آخر را نمي‎زند و بيت بر مدار قافيه نمي‎چرخد، چرا كه معلوم نيست قافيه در كجای جمله قرار مي‎گيرد و آن‎گونه است كه خواننده ديگر شعر را به صورت بيتی و مجزا نمي‎خواند و آن احساسی را كه در خواندن غزل دارد ،در اين شيوه ندارد.

شيوه نوشتن ”فراغزل“همان شيوه نيمايی است با اين تفاوت كه قالب نيمايی با كوتاه و بلندشدن افاعيل عروضی به‎وجود مي‎آيد و فراغزل با كوتاه و بلندشدن جمله‎ها. قالب نيمايی با تغيير دادن ساختمان شعر كلاسيك به وجود مي‎ايد و فراغزل با به هم زدن ريختمان شعر كلاسيك بي‎آنكه به ساختمان شعر يعنی وزن و قافيه آسيبی برسد پديدار مي‎شود و اين همه از سرنياز است چرا كه اين كمترين به اين باور رسيده‎است كه در چارچوب شعر كلاسيك هم مي‎توا ن از آزاديهايی برخوردار بودكه غزل را به مرز شعر نيمايی و سپيد برساند.اينك يك نمونه فراغزل را كه به دو صورت سنتی و نيمايی نوشته‎شده‎است را برای مطالعه و آشنايی عزيزان خواننده ارائه مي‎دهم.اميد است كه مورد قبول واقع گردد و نظرات و پيشنهادهای شما شاعران و منتقدان گرامی چراغی باشد فراراه اين كمترين.

 

مانديم و ماندند آشنايان  

ديگران هم

رفتند مثل بادبادك

آسمان هم

با كله‎های بادكرده آشنا بود

بر سينه‎شان بگرفت

تا رنگين‎كمان هم

دروازه‎ای سازد

ميان آسمان‎ها

تا بادبادك‎های رنگی جوان هم

داخل شوند و - قصر آنها را ببينند

داخل شدند اين دوستان مهربان هم

 

قصری ميان مه

عروس آسمان‎ها

مهتاب

آنجا بود

فرزند زمان هم

خورشيد

دست ماه را در دست خود داشت

شبديز و رخش آنجا

دواسب باستان هم

ارابه‎ی روز و شبش را مي‎كشيدند

خورشيد در فكر شكار و

كهكشان هم

دشتی شده

اين بادبادكهای رنگی

اين گله‎های آهوان بي‎زبان هم

هر يك

 به ضرب تيری افتادند بر خاك

در راه پوچی

هيچ‎ها دادند جان هم

 

تيروكمان

رنگين‎كمان شد مثل اول

روزی به پايان مي‎رسد اين داستان هم

 

در ادامه مطلب نيز شكل سنتی غزل نوشته‎شده است.

 

مانديم و ماندند آشنايان/ديگران هم

رفتند مثل بادبادك/ آسمان هم...

 

برای بيژن عزيز و ديگر دوستان آرزوی تندرستی و شادكامی داريم.

به نطر ما توجه كامل به اين مطلب لازم است چرا كه در آينده‎ای نه‎چندان دور بحث‎های مفصلی پيرامون اين‎گونه پيشنهادها درسطح كشور، درخواهد گرفت. پس قلم‎ها را برداريد و دست به كار شويد.ارائه‎ی نظرات شما نيز با ما. 

 

  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٧:٠٦ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٢ تیر ،۱۳۸٢

نوبرانه

روزچهارشنبه ۱۸/۴/۸۲ در فرهنگسرای معراج كاشان شب‎شعری در حاشيه‎ی نمايشگاه كتاب مؤلّفين كاشانی برگزارشد.دراين شب‎شعر علاوه بر جوانان كاشي،تعدادی از شاعران جوان استان قم ازجمله امير مرزبان،مجتبی دارابی و... همچنين سعيدبيابانكی و ابراهيم اسماعيلی ازاستان اصفهان نيز حضور داشتند.(اين ابراهيم اسماعيلی مذكور خود من هستم كه دارم اين مطلب را مي‎نويسم.به‎خدا قصد بازار داغی نداشتم.فقط خواستم خبر كامل باشد.)

به هر حال جای همه‎ی دوستانی كه نبودند،خالی بود. مهربانی و مهمان‎نوازی عزيزان كاشانی مثل هميشه شامل حال همه‎شد و شب‎شعر نيز به‎خوبی و خوشی برگزارشد.اكثرآثار خوانده‎شده شنيدنی و زيبا بودند و متاسفانه به دليل كمبود وقت فرصت نشد كه از همه‎ی شاعران حاضراستفاده‎شود.

از همه‎ی دوستان كاشانی و قمی سپاسگزاريم كه مثل هميشه سايه‎ی مهرشان برسر ما گسترده‎ بود.

...و در چنين برنامه‎هايی ،چه اتفاقی مي‎تواند بيفتد خجسته‎تر از ديدار ياران قديم ويافتن همدلان تازه‎ ؟ برای عزيزان كاشانی آرزوی سلامتی و پيروزی داريم وضمن سپاس ازمهدي فرجی عزيز كه باراصلی ميزبانی ما را به‎دوش كشيد،غزل تازه‎ای از او را به شما تقديم مي‎كنيم.

ضمنا در طول اين هفته منتظر آثار ساير دوستان كاشانی هم باشيد. 

 

 

مي‎توانی بروی قصه و رؤيا بشوی

راهی دورترين گوشه‎ی دنيا بشوی

ساده نگذشتم از اين عشق ، خودت مي‎دانی

من زمين‎گيرشدم، تا تو مبادا بشوي 

آخ ! مثل خوره اين فكر عذابم مي‎داد

”چوب من را بخوری ، ورد زبان‎ها بشوي“

من و تو مثل دوتا رود موازی بوديم

من كه مرداب شدم، بلكه تو دريا بشوی

دانه‎ی برفی و آنقدر ظريفی كه فقط

بايد از اين طرف شيشه تماشا بشوی

گرهی بود در اين بين ولی باز نشد

تو خودت خواسته‎بودی كه معما بشوی

در جهانی كه پر از وامق ومجنون شده‎است

مي‎توانی عذرا باشی ، ليلا بشوی

مي‎توانی فقط از زاويه‎ی يك لبخند

در دل سخت‎ترين آدم‎ها جا بشوی

بعد از اين مرگ نفسهای مرا مي‎شمرد

فقط از اين نگرانم كه تو تنها بشوی

 

بعدالتحرير:

۱-روز پنجشنبه از طبيعت زيبای روستای قزاآن كه در حومه‎ی قمصرقرار دارد ، لذت برديم و لازم است كه از عزيزمان حميد اكبری و همسرگرامي‎اش تشكر كنيم كه ميزبان ما بودند. 

۲-دوستان عزيز ما بدانند و آگاه باشند كه بنده هرروزه تعداد قابل ملاحظه‎ای ايميل مشكوك دريافت مي‎كنم كه احتمالا قرار است آتشی باشند به جان اين وبلاگ. جالب اينكه اين پيام‎ها بيشتر به نام محمدشريف سعيدی مهربان و سيد علی ميرافضلی نازنين فرستاده مي‎شود.خواستم ساير دوستان هم در جريان ماجرا باشند. 

۳-ساعت ۶ بعدازظهرهای يكشنبه درآمفي‎تئاتر كتابخانه‎ی مركزی شهرداری اصفهان(ابتدای خيابان هشت‎بهشت-روبه‎روی پارك شهيد رجايي-كنار اداره كل آموزش و پرورش اصفهان)ميزبان دوستان عزيز شاعر و شعردوست هستيم.

۴-فعلا بقيه‎ش يادم نمي‎ياد

۵-شرمنده‎ی همه‎ی عزيزانی كه طرف اين مدت به ديدار ما آمده‎اند و فرصت بازديد و سپاس ‎شان دست نداده،هستيم.

 

  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٦:٥۳ ‎ق.ظ روز شنبه ٢۱ تیر ،۱۳۸٢

او نداره

 امروز شما را مهمان غزلی از مجموعه ی سالهای ابری که شامل سروده های بهمن رافعی با لهجه ی بروجنی است  مینمایم

این قناتی ک, خو پیل خین ما زدن,او نداره

ای اووم داشته باشه, گیره س و دررونداره

این چشا,بسکی راسا چیله دید و چیله را راس

صح تا شی, زل و محه س, شی تا سحر خو نداره

آیا پشما, دیگه پش نیس؟ پاک دسا دس نیس

ک همه مریسن اما, پیلی شون, تو نداره

هر کی هر جا باشه خودشه س, بالا بیدن بالا نیس

دید, اَ آتیش , بالاتر ترمیره, اما لو نداره

بدا نیم خوان که یکی, سر در آره از سرشون

روغن ای پاک باشه , ترسی ابمبو نداره

بپاک, گول پخارا قزقوناشونا , نخوری

جر یه مش گوگزل و دوشول و زقّو نداره

ای ک عیسی بیاد و مردار را, باز زنده کنه

نصفی این ملکی میتاغربتی, چلچو نداره

هر تنابنده میرد تا به مرادش برسه

اون ک خین ریزه براش چو جی والّو نداره

بد و خب پهلی همن, اما شنا خدوش سخته

سایه همسادهای نزدیک تر از افتو نداره

هر کی با باد, رفاقت میکنه ,بوجاره س

رفیقی راس راسی اونه س ک یکوش دو نداره

آدم آی حقشا بخواد,هر جا ک هست سنگرش

براشوم تیرکمون و پوسبور و برنو نداره

ای قرار باشه, تو چاسر در آرن, راو رووا

شی و روز رفدن و جون کندن اشتو نداره

اختیاره خودشا, درس هر کی شناخدا اربابس

از کسی همچی کسی, بشنو و نشنو نداره

اوی بچا ! عنزه نگین! حاصلا کی خوشه میدن

این قناتی ک خو پیل خین ما زدن, او نداره

********

خو پیل خین : با پول خون                                 

زل و محه : نگران و مات است

بپاک : مواظب باش که ...

ز قو : آب بسیار ناگوار

شناخدوش :شناختن آن

هر کی شناخد : هر کس شناخت

بال نیس : قبول نیست

پخار قزقوناشونا : بخار دیگهاشانرا

ملکی میتا غربتی : ملک المتهای پر سرو صدا

همساده : همسایه

عنزه نگین :اینهمه نگوئید

داشده  باشه : داشته باشه

دیدا آتیش : دود از آتش

گوگزل : مواد بد و مضر

را و رووا : جاده ها و مسیرها

بمبو : آلت فلزی و ناودانی برای نمونه گیری

دوشول : غده زائد

اشتو : شتاب

چلچو : تبلیغ و سرو صدا

پوسبور و برنو : دو نوع تفنگ

  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ۱٠:٤٤ ‎ق.ظ روز جمعه ٢٠ تیر ،۱۳۸٢

 

با سلام

وبلاگ ما امروزوفردارادر سوگ دو گل باغ سينه‎ی مردان و زنان نيك‎فطرت ايرانی و به احترام آن دو به سكوت خواهد گذراند.پاس مي‎داريم فداكاری و وفاداری اينان را.فداكاری لادن كه زودتر رفت تا لاله بماند ووفاداری لاله كه به اختيار مهر ثابت‎كرد ظرف ۲۹ سال گذشته نيز جبری بر اين همراهی حاكم نبوده‎است.

روحشان شاد و انوشه باد.

  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٧:٤٢ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱۸ تیر ،۱۳۸٢

مست‎ترازمي

ربيع‎الله فرهمند

متولد۱۳۵۵-لردگان

دانشجوی كارشناسی ادبيات فارسي-دهاقان

آغازفعاليت ادبی:۱۳۷۵

 

 

چشم تو مست‎تر از می به شراب آويزان

كيست در چشم سياهت به طناب آويزان؟

كوچه را چندخيابان به عقب هل‎دادند

شهر همواره همانست -به خواب آويزان -

ماه يك تكّه دروغ‎است در انديشه‎ی شب

مثل يك پاره‎ی آتش به شهاب آويزان

عشق يك واژه‎ی بي‎روح مقدّس شده‎است

عشق،عكسي‎است به تنهايی قاب آويزان

يك طرف چوبه‎ی دار است و در سمت دگر

شاعر از لای ورق‎های كتاب آويزان

 

 

 

بايست ! تا بنويسم قلم،رواني‎بود

مباد فكركنی كه دلم روانی بود

خودش نوشت برايش بميرم از سر شوق

خودش نوشت...نه! او نه! قلم روانی بود

به قتل عام خودم اعتراف خواهم‎كرد

اگرچه گفته شده متهم روانی بود

از اين هزار نفر شاعری كه من ديدم

هزار و چند نفر دست‎كم روانی بود

اگرچه فتنه‎ی شيرين و تيشه متّهمند

خدا گواست كه فرهاد هم رواني‎بود

 

  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٦:۳٠ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱٧ تیر ،۱۳۸٢

غزل جوان خميني‎شهر- ۵

بهجت فروغي‎مقدم
متولد1354-خميني‎شهر
كارشناس ارشد ادبيات فارسي
آغازفعاليت:1370‏


بر دوش مي‎برند،بر و دوش مي‎برند
تابوت را تمام سيه‎پوش مي‎برند
اين طفل شيرخوار زمادرگرفته را
بعداز دمي مديد به آغوش مي‎برند
بر طبل مي‎زنند و به شيپور مي‎دمند
آورده‎اند سر،كه چنين گوش مي‎برند؟!‏
چون سايه‎هاي ابرسياهي ستاره‎بار
خورشيد را به خانه‎ي خاموش مي‎برند
سرگشته مي‎روند و فراموش كرده‎اند
تابوت اين سري‎است كه بر دوش مي‎برند




بتاب در تن هم تار و پود قالي را
بباف موي پريشان و دست خالي را
به‎جاي حاشيه با كرك‎هاي خاكي‎رنگ
بكش به دارترك‎هاي خشكسالي را
بگير نيمه‎ي نخ را و از كمر بشكن
بباف در دل شالي زني شمالي را
و بعد كشت و درو پاي قالي‎اش بنشان
كه پركند همه‎ي خانه‎هاي خالي را
‏ رديف رنج به‎پايان نمي‎رسد شاعر!‏
بچين اضافه‎ي رج‎هاي احتمالي را
  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٦:٠٦ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٦ تیر ،۱۳۸٢

اين كاغذين جامه

در روزهاي پاييز و زمستان 1378 هركدام از غزلسرايان حرفه‎اي را كه ‏مي‎ديدي،ابياتي از يكي از غزل‎هاي حسين منزوي را كه همان‎روزها ‏سروده‎شده‎بود،زمزمه ميكرد.آقاي غزل ابتدا 4بيت از غزل مذكور را در ‏كنگره‎ي اول هرمزگان خواندند وتا ديدار بعدي كه اولين كنگره غزل ايران ‏در رشت بود،اين غزل كامل شده‎بود.بسياري از دوستان از ما خواسته‎اند كه ‏براي اينكه اين غزل در دسترس‎شان باشد،آن‎را در اين دفتر درج كنيم.اين خود ‏بهانه‎اي است كه مجموعه‎ي “اين كاغذين جامه”رانيز به دوستاني كه آن‎را ‏نديده‎اند معرفي كنيم.‏

اين كاغذين جامه
انتشارات نغمه
چاپ اول:بهار1380‏
اين مجموعه در156 صفحه گردآورده‎شده و شامل 60غزل ،يك ‏چهارپاره،يك مثنوي و تعدادي رباعي و دوبيتي است.‏
‏“در مجموع اين دفتر مجموعه‎اي از اول و آخر كهنه‎كتابي است كه اول و ‏آخرش افتاده‎بوده بود و بعدمثلا پيداشده است.” ‏
شايد اگرمنزوي نيز آنگونه به شعر مي‎نگريست كه بعضي حضرات،نخوت ‏حاصل از كبكبه‎ي دولت‎مندي،اجازه نمي‎داد كه به برخي از ضعف‎هاي اين ‏مجموعه اعتراف كند ولي او از مخاطب خود مي‎خواهد كه برخي از عيب‎هايش ‏را به جواني او ببخشد و بعضي ضعف‎ها را به پيري او و باز هم شايد اگر ‏منزوي چنان بود،نيازي حس نمي‎كرديم كه مجموعه‎ي او را بعد از دو سال ‏براي غزل‎آشنايان معرفي كنيم.اگر آنگونه بود ،اين مجموعه در همان نمايشگاه ‏كتاب 1380 شهره‎ مي‎شد حتا اگر فقط به خاطرهمان يك غزل كه به ‏سرتاپاي فلان مجموعه‎اي كه با زد و بندهاي حضرات در همان نمايشگاه به ‏چاپ دوم رسيد،مي‎ارزيد اما آنوقت ديگر منزوي،منزوي نبود.‏
بگذريم كه اين قصه سر دراز دارد.‏
با آرزوي سلامتي براي او كه “عمري به خاطر مهرباني و دوستداري فرياد ‏زده و براي ستايش عشق گلوپاره‎كرده،”دو غزل از اين مجموعه را زينت ‏دفترمان مي‎كنيم.در ضمن چاپ دوم مجموعه‎هاي “حنجره زخمي ‏تغزل”و“خاطرات صفرخان”نيز اخيرا به بازارعرضه شده است.‏



من پراز ديوم ،كدامين شيشه را بر سنگ مي‎كوبي؟ ‏
اي زني كه چون پري‎هاي قشنگ قصه‎ها ،خوبي
تا مرا از ديوهايم وارهاني،اي پري!اوّل،‏
شيشه‎ي عمر كدامين ديو را بر سنگ مي‎كوبي؟‏
ديو غم،ديو غريبي،ديو حسرت،ديو نوميدي
هاي من!مي‎بينمت بر چارميخي طرفه مصلوبي
اي زني كه با صداي مهربانت، غمگسارانه
خواب‎هاي خسته‎ي كابوسي‎ام را برمي‎آشوبي
اي نسيم نوبهاري!كاخرين برف زمستان را،‏
از حريم جان من با يك نفس جانانه مي‎روبي
سطح پرواز پسندم از تو بالاتر نخواهدرفت
اي زني كه خود كمال خواهشي و اوج مطلوبي
دختر مه،خواهركيون و خالوزاده‎ي ناهيد
دلبرمن!يعني از هرسوي با خورشيد منصوبي





شهرمنهاي وقتي كه هستي،حاصلش برزخ خشك و خالي
جمع آيينه‎ها ضرب در تو،بي‎عددصفر بعد از زلالي
مي‎شود گل در اثناي گلزار،مي‎شود كبك در عين رفتار
مي‎شود آهويي در چمنزار،پاي تو ضرب در باغ قالي
هرچه چشم است جزچشمهايت،سايه‎واراست وخود درنهايت ‏
مي‎كند بر سبيل كنايت،مشق آن چشمهاي مثالي
اي طلسم عددها به نامت!حاصل جزرومدها به كامت!‏
وي ورق‎خورده‎ي احتشامت،هرچه تقويم فرخنده‎فالي!‏
چندبرگي‎است ديوان ماهت؟دفتر شعرهاي سياهت
اي كه هر ناگهان ازنگاهت، يك غزل مي‎شودارتجالي!‏
چشم واكن كه دنيا بشورد ،موج در موج،دريا بشورد
گيسوان بازكن تا بشورد،شعرم از آن شميم شمالي
حاصل جمع آب و تن تو،ضرب در وقت تن‎شستن تو
هرسه منهاي پيراهن تو،بركه را كرده حالي به حالي


  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٦:۳٩ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٥ تیر ،۱۳۸٢

نفس‎هاي تازه - ۴

هاجرفرهادي
متولد1363-خميني‎شهر
دانشجوي حقوق-دانشگاه آزاد نجف‎آباد
شروع جدي فعاليت ادبي:1379‏
اودر زمينه داستان‎نويسي نيز فعاليت‎ها و تجربه‎هاي درخوري داردودر مسابقات ‏دانش‎آموزي استاني و كشوري نيز در هر دو رشته شعر و داستان،از ‏برگزيدگان بوده‎است.در شعر سپيد تواناست وغزل را در فضاهايي تازه ‏جستجو و تجربه‎مي‎كند.براي او آرزوي پيروزي داريم.‏


مثل درختي كه پاييز در شاخه‎هايش تنيده
ديگر تبرهاي ترديد تا ريشه‎هايم رسيده
ديگر زماني براي سرسبزي شاخه‎ها نيست
گويا حضور تبرها تقدير را آفريده
امسال محصول فصلم بار گناهي عظيم‎است
محصول كالي كه از آن سرشاخه‎هايم خميده
اي كاش فردا بتابي اي آفتاب بهاري
در دست‎هاي دعايم از امتداد سپيده
بر من ببار اي هميشه سرسبزتر از وجودم
ديگر تبرهاي ترديد تا ريشه‎هايم رسيده




دختر خودش را گره زد بر چوبه‎ي دار قالي
گيسو به گيسو كه مي‎بافت خود را به هر تار قالي
نقشي خيالي زد و بعد خنديد و چرخيد و گم‎شد
هي زخمه زد با نگاهش برپرده‎ي تار قالي
اما دوباره خودش بود زنداني دست‎هايش
دستان سردي كه مي‎ماند اين‎سوي ديوار قالي
پربسته ،پژمرده ،بيرنگ ،پشت حصاري كه مي‎بافت
سوسوزد و يخ‎زد و مُــرد رؤياي گلنـــار قالي ‏
  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٦:۱۳ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٤ تیر ،۱۳۸٢

هفتادي‎ها-۵

سيامك جهانبخش
متولد1352اصفهان
كارشناس حسابداري

فعاليت شعري خود را از سالهاي آغازين دهه‎ي هفتاد با حضور در جلسات ‏انجمن كمال اصفهان آغازوپس از مشق‎هاي اوليّه،ضمن آشنايي با حميدرضا ‏وطن‎خواه،تجربه‎هايي تازه‎تر و شخصي‎تر رادرغزل آغاز كرد و اين تجربه‎ها تا هنوز ‏ادامه دارد.او نيز يكي از نمايندگان اصفهان در كنگره‎ي سراسري غزل ايران ‏‎–‎رشت در سال 1378 بود و در كنگره‎هاي دانشجويي نيز توانست حضور ‏درخوري داشته باشد.‏
امروز براي آشنايي بيشتر دوستان،سه غزل با فضاها و شكل‎هاي متفاوت از ‏اومي‎آوريم.‏

اين اتاق بغض‎آلود آخرين پناهم بود
ميز كهنه‎ي چوبي بي تو تكيه‎گاهم بود
هم‎رديف ليوانها ،تنگ آب آن‎سوتر
با نگاه دلسردش در پي نگاهم‎بود
در همين حوالي‎ها تا كنار من آمد
سايه‎اي كه هرلحظه بي‎تو پابه‎راهم بود
قاب كهنه بي‎ترديد با نگاه خود مي‎گفت
آنكه با تو مي‎گريد،خنده‎ي سياهم بود
نيمه‎باز،خواب‎آلود،جابه‎جاشد ،اما باز
پشت در تويي آيا يا كه اشتباهم‎بود؟‏
نبض كند اين ساعت لحظه‎اي توقف كرد
از زمان عقب ماندم،ازتو،اين گناهم‎بود
پاره‎پاره كاغذها،ناتمام،خط‎خورده
مثل ردّ تنهايي در مسير آهم بود
سطر آخر نامه،سايه مكث كرد آرام
مي‎نوشت و خط مي‎زد:بي‎تو من نخواهم‎بود






نشسته يا ننشسته اگرچه با اكراه
درشكه راه مي‎افتد -تتق ...تتق- ناگاه
به‎خود نيامده در دور اول ميدان
تمام نقش‎جهان با تو مي‎شود همراه
مناره دست تكان مي‎دهد ميان غروب
همين كه دور دوم مي‎رسي به مسجدشاه
سكوت جاري فيروزه‎اي گنبدها
تو را از آنچه گذشته‎است،مي‎كند آگاه
صداي طبل‎زدن‎ها به گوش مي‎آيد
نشسته روي تن شهر گرد و خاك سپاه
كه مي‎روند به ميدان جنگ نافرجام
غرور سردر مغموم قيصريه ،گواه
صداي قهقهه،موسيقي مقرنس‎ها
تن برهنه‎ي فوّاره زير تابش‎ماه
نگارخانه‎ي خاموش حجره‎هاي سفيد
عروس‎هاي فراموش حجله‎هاي سياه
تو محو گردش اسليمي‎اي و آهسته
درشكه دور خودش را تمام كرده و...آه

كه باد طرح قلمكارپرده را آشفت
اتاق ماند و من و اولين شب دي‎ماه
هنوز مي‎رسد از دور شيهه‎ي اسبان
از آن دهانه‎ي دروازه‎ها به گوش...نگاه!‏






با آن كتاني‎هاي سوراخش پسر با روزنامه
بين شلوغي داد مي‎زد :“خانم!آقا!روزنامه!”‏

گاهي برايش سفره‎ي نان و پنيري مي‎شد و گاه
برنيمكت‎ها رختخوابش بود يك‎لا روزنامه
ده‎ساله مي‎شد،روز خوبي بود،باخود حرف مي‎زد
‏“مادر ببين!تنها برايم مانده ده‎تا روزنامه!”‏

با سرعت آمد،بوق‎زد،يك‎باره ترمز كرد ماشين
برخط‎كشي‎ها پخش شد اينجا و آنجا روزنامه


در كنگره غزل 1381-رشت آقاي نبراس ميرركني غزلي با رديف ‏‏“واكس”خواندند كه شديدا با فضاي اين غزل شباهت داشت و با اينكه آن‎ غزل را با فاصله‎اي يكي دوساله پس از اين غزل مي‎شنيديم،بلافاصله به‎ياد “روزنامه”افتاديم.فقط ‏اين توضيح را لازم دانستيم كه خداي ناكرده اين شبهه پيش نيايد كه اين‎غزل ‏از غزل “واكس” متاثّر بوده‎است.‏
  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٦:٤٤ ‎ق.ظ روز جمعه ۱۳ تیر ،۱۳۸٢

دفترم را نياورده‎ام

شهاب شهابي
متولد1358‏
دانشجوي كارشناسي ارشد

اوفعاليت شعري‎اش را از سال 1375 آغازكرده واگرچه اصفهاني‎است ،خود ‏را مديون راهنمايي‎هاي شاعران خوب خطّه‎ي فارس،محمدحسين بهراميان و ‏عبدالحميد رحمانيان مي‎داند چرا كه شكل‎گيري شعر او در زمان دانشجويي ‏اتّفاق افتاده‎است.در كنگره‎هاي متعددّي از قبيل شعرجوان هرمزگان،دفاع ‏مقدّس مشهد و محراب آفتاب تهران حضور داشته و به رتبه‎هايي نيز دست ‏يافته‎است.با هم دو غزل از او را بازخواني مي‎كنيم.‏


گفتم اين عطر صداي كيست در پيراهنم؟‏
ظاهرا يك عشق نامرئي‎است در پيراهنم
از تو مي‎پرسم،بگو مهتاب!امشب من كي‎ام؟‏
اين عبور كهكشاني چيست در پيراهنم؟‏
آي شبنم‎هاي تنها كم‎كمك حس مي‎كنم
جز من و يك شاخه مريم نيست در پيراهنم
شاپركها را به باغ شاعران دعوت كنيد
گوش كن!...انگار مهمانيست در پيراهنم



آسمان من پرم را نياورده‎ام
خنده‎ي آخرم را نياورده‎ام
گرچه از شهر ققنوس‎ها مي‎رسم
بوي خاكسترم را نياورده‎ام
من كه از غيرت كربلا آمدم
از خجالت سرم را نياورده‎ام
باز تابوت بر شانه‎هاتان تهي است
باز من پيكرم را نياورده‎ام
خواستم يك غزل دل ببارم ولي
حيف شد،دفترم را نياورده‎ام
‏ ‏






بعدالتحرير:لازم دانستيم كه از تلاشهاي بي‎دريغ دوست خوبمان جناب مهندس احسان نوري كه مسئوليت بخش الكترونيك اين دفتر را به‎عهده دارند تشكر كنيم.اخيرترين لطف او به ما كه آخرين هم نخواهدبود،طراحي و نصب لوگو براي غزل امروز است كه دوستان مي‎بينند.در روزهاي آينده نيز شاهد كارهاي تازه‎تري از ايشان در زمينه‎هاي مختلف خواهيدبود.لطفا نظرات خود را در اين موارد براي ما بنويسيد.با سپاس.   
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٦:۱۳ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٢ تیر ،۱۳۸٢

سيب آن‎زمان كه سرخ شود سيب است

بابك دولتي
متولد1353-كرمانشاه
كارشناس ارشدزبان وادبيات فارسي

تا به حال مجموعه‎اي از آثار او به چاپ نرسيده‎است هرچند اين نويد را به ‏دوستداران آثارش مي‎دهيم كه اين امر ظرف همين امسال تحقق ‏خواهديافت.بابك از استعدادهاي قابل‎توجه غزل ‎جوان كرمانشاه و كشور ‏است كه به لحاظ برخي مسائل ،هنوز آنگونه كه بايد،معرفي و شناخته‎ ‏نشده‎است.از مهمترين ويژگي‎هاي غزلهاي او مي‎توان به سلامت زبان و ‏پرداخت‎هاي ظريف عاطفي اشاره‎كرد.امروز را مهمان دو غزل از او هستيم ‏كه هر دو در يك وزن سروده‎شده‎اند.‏

خاتون!خودم كتيبه‎اي ازآهم، ديگر زتو ملال نمي‎خواهم
حرفي‎بزن!سكوت تو پيرم‎كرد،من واژه‎هاي لال نمي‎خواهم
ترديدي آنچنان كه تو مي‏‎داني،مثل خوره به جان من افتاده‎ست
چيزي بگو كه دلخوشي‎ام باشد،تقدير و احتمال نمي‎خواهم ‏
با اين‎چنين تبسّم كم‎رنگي برگشتنت قشنگ نخواهدبود ‏
سيب‎آن‎زمان كه سرخ شود سيب است،من هديه‎هاي كال نمي‎خواهم
روزي دلت گرفت و گمان كردي وقتش رسيده‎است كه برگردي
پاي همان درخت اساطيري،تقويم ماه و سال نمي‎خواهم
من دلخوشم به اينكه كنار تو يك عمر آشناي قفس باشم
پرواز را زياد نخواهم برد،اما دوباره بال نمي‎خواهم
آري اگر به خويش قبولاندم تو رفته‎اي و بازنخواهي‎گشت
دل مي‎دهم به “هرچه كه باداباد”،از مرگ هم مجال نمي‎خواهم





چشم و چراغ اين همه شهريور!چشمت كه باز از غم من ترشد
‏-دنياي من بدون تو يعني مرگ-حيف اين دقيقه نيز كه پرپر شد
آن روزها حوالي فروردين دنياي من وسيع‎تر از اين بود
خاتون!كدام پنجره نفرين كرد كاينگونه شادماني‎ام آخرشد؟‏
هي ريشه‎زد درخت تمنّايت،هي برگ و بار داد ،ندانستيم
اينگونه سايه برهمه‎چيز انداخت ،اينگونه آن نهال تناورشد
آنقدرآفتاب نگاه تو بر دستهاي يخ‎زده‎ام تابيد
تا دفترم كه مشتي رخوت بود،لبريز از جنون مصوّر شد

ديروز ديدمت كه دلت تنگ است،با واژه‎ها مجاب نخواهي‎شد
زان روزهاي بد كه نبودي تو،تنهايي‎ام هزار برابر شد

سرداست اي پرنده‎ي معصومم،حالا ببند چشم قشنگت را
شايد كه خواب مرهم دردي بود،شايد كه صبح حال تو بهترشد
  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٦:۱٦ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱۱ تیر ،۱۳۸٢

غزل جوان خميني‎شهر - ۴

سعيد ايران‎نژاد
متولد سال1353 ‏‎–‎خميني‎شهر
كارشناس ادبيات فارسي
آغاز فعاليت:1371‏


هنوز داغ تو برسينه سخت وسنگين‎است
و در نبودنت اين دل هميشه غمگين است
غريب بودي و افسوس...چون نفهميدند
كه آشناي تو بودن چقدر شيرين است
تو رفته‎اي وبه‎جا مانده‎است بر دل من
غروب وغربت و غم“آه... سهم من اين است”‏
ونيستي كه ببيني كه اشك مي‎ريزم
به حال آن“پري كوچكي كه غمگين است”‏




آدمي چون بوي بسم‎‎الله دارد جن نشد
آدمي بايد خدا مي‎شد،كسي ضامن نشد
شايد اين اقبال انسان بود كز آغاز راه
سيب خورد،اما در اقليم گنه ساكن نشد
سجده‎ناكردن گناه از جانب ابليس نيست
هركه اين‎سان تا خدا نزديك‎شد،مؤمن نشد
گرچه حق مي‎خواست انسان بهترين باشد ولي
دوري ابليس و انسان عاقبت ممكن نشد



دستم تهي نبود !طمع سيرتان نكرد
نفرين به دست من !كه نمك‎گيرتان نكرد
اي مثل سنگ‎ها !به‎خدا دل نداشتيد
اندوه اين غريبه اگر پيرتان نكرد
آن دست‎هاي يخ‎زده در فكرتان نبرد
اين شعرهاي غم‎زده دلگيرتان نكرد
حتّي براي ثانيه‎اي دل نداده‎ايد
حتّي خيال روي كسي خيره‎تان نكرد
در چارراه شهر مرا دار مي‎زنند
شايد كه بخت،رحم به تقديرتان نكرد
  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٦:٠۸ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱٠ تیر ،۱۳۸٢

...امادلم نيامد

چند روز پيش از طريق يكي از دوستان،مجموعه‎ي غزلي به دستمان رسيد از ‏آقاي خليل ذكاوت با عنوان“...اما دلم نيامد” كه شايد مهمترين دليلي كه ‏باعث شد آن را مشتاقانه بخوانيم،مقدمه‎اي بود كه محمدعلي بهمني بر اين ‏مجموعه نوشته‎است. فعلا با هم فرازهايي از اين مقدمه را مرور مي‎كنيم تا بعد.‏

‏“...هنوز هم غزل پس از نيما را نوعي لجبازي مي‎دانم،اما طنين امروزينش،مرا ‏به شنيدن اجرايي تازه از نت‎هايي نانوشته،تمركز مي‎دهد.هم،اگر مشخصه‎هاي ‏ديرينه را بيشتر برازنده‎ي نام و شكل غزل بدانم.تظاهر به هنجارشكني‎ها و ‏فروپاشي ساختارها،همان‎گونه كه شعرِپس از شاملو را از مردم گرفت،غزل بعد ‏از نيما را به انزوا كشاند.امروزه هر نوقلمي،به عرق روح خود آنقدر ادكلن ‏مي‎پاشدكه تنفس در اين هواي آغشته آزاردهنده مي‎شود.با اين همه گهگاه ‏شعري مرا به تنفسي بلند شوق مي‎دهد.غزل خليل ذكاوت از جنس همين ‏شعرهاي كم اتّفاق است”‏
آقاي بهمني به 3 بيت از يكي از غزلهاي ذكاوت اشاره مي‎كنند كه بعدا آن را ‏كامل خواهيم آورد.سپس به اين اشاره مي‎كنند كه با تمام غزلهايش موافق ‏نيستند چون در بيشتر غزلهاي او بيت‎هايي روح‎آزاري مي‎كند.“ذره‎بين گرفتن ‏‏،آن هم در آغاز مقدمه‎اي كه به خواست شاعر بر دفرش نگاشته‎مي‎شود،شايد ‏كار به ‎روايي نباشداما من با غزل‎هاي اين دفتر زيسته‎ام”‏
بعد از اين سطرها آقاي بهمني به غزل نيمايي مي‎پردازندوسپس سعي مي‎كنند ‏پنبه‎ي آنچه غزل به‎اصطلاح مدرن يا پست‎مدرن با شعار “متني براي ‏فردا”مي‎نامند را بزنند.‏
‏“تلخا كه خيل رفيقان نيمه‎راه.قدر نيما و شگفتي‎هايش را ندانست و اگر ‏عزيزان استواري كه ذكاوت نيز از آنهاست،يافت مي‎نشوند،چه تنها مي‎شود دلي كه براي غزل ‏خوب مي‎تپد.”‏
آقاي بهمني سپس به ضعف غزلهايي از اين مجموعه اشاره مي‎كنند.‏
‏“مي‎خواهم اينكه دو روزي،دور از تو تنها بمانم
مي‎خواهم اين كه دو روزي...اما مگر مي‎توانم؟!‏
دور از تو افسرده‎ام چون،مهر تو مانند افيون
ديري است ريشه دوانده در خون و در استخوانم
غزل‎هايي از اين دست كه با ديگر غزل‎ها هم‎سنگي و هم‎انديشي ندارند در اين ‏مجموعه كم نيست”‏
در پايان مقدمه نيز با اشاره به ابياتي از شاعر ،كلاف كلام جمع مي‎شود.‏

شايد دوستان فكر كنند كه چرا ما اين همه به اين مجموعه پرداخته‎ايم.ما ،نام اين ‏شاعر را فقط شنيده‎ايم و مثل آقاي بهمني هرگز او را نديده و نمي‎شناسيم.آنچه ‏باعث شد كه به سراغ اين مجموعه برويم،ابتدا حرفهاي محمدعلي بهمني بود و ‏سپس آشنايي با غزلسرايي ديگر.نظر ما هرچه باشد،دليلي نمي‎بينيم كه اينجا ‏ذكر كنيم اما دوست داريم كه نظرات دقيق شما دوستان را حتما بدانيم.اگر ‏بتوانيد خود مجموعه را مطالعه كنيد و نقدي بنويسيد و بفرستيد هم كه ديگر ‏‏“نور علي نور”مي‎شود.‏
آنگونه كه از اين مجموعه كه توسط نشر نيم‎نگاه منتشر شده برمي‎آيد،ذكاوت ‏متولد سال1350 است وقبل از اين مجموعه‎هاي “فصل شروع ‏كبوتر”و“گزينه‎ي اشعار-نيستان”را عرضه‎كرده‎است.‏
در ادامه دو غزل از اين مجموعه را مي‎آوريم هرچند آوردن هركدام از غزلهاي ‏ذكاوت به‎قدر قصيده‎اي زحمت دارد.‏
دودلم،اول خط،نام خدا بنويسم
يا كه رندي كنم و اسم تو را بنويسم!‏
همه“يك”گفتم و دينم همه“يكتايي”بود
با كدامين قلم امروز دوتا بنويسم؟‏
اي كه با حرف تو هر مساله‎اي حل‎شدني‎است
به‎خدا،خودتوبگو،نام كه را بنويسم؟‏

صاحب قبله و قبله ،دو عزيزند،ولي
خوش‎تر آن است من از قبله‎نما بنويسم!‏
آسمان مثل تو احساس مرا درك نكرد
باز،غمنامه ،به بيگانه چرا بنويسم؟‏
تا به كي،زير چنين سقف سياه و سنگين
قصه‎ي درد، به اميد دوا بنويسم؟‏

قلمم، جوهرش از جوش و جراحت ،جاري‎است
پست باشم كه پي نان و نوا بنويسم
بارها قصد خطر كردم و گفتي:ننويس!‏
پس من اين بغض فروخورده كجا بنويسم؟‏

بعد يك عمر ببين دست و دلم مي‎لرزد
كه“من”و“تو”به هم آميزم و ما بنويسم!‏
‏“من”و“تو”چون تن و جان‎اند،مخواه و مگذر
اين دو را،باز همين‎طور ،جدا بنويسم
شعر من با تو پر از شادي و شيرين‎كامي‎است
باز ،حتا اگر از سوگ و عزا بنويسم
با تو از حركت دستم بركت مي‎بارد
فرق هم نيست،چه نفرين چه دعا بنويسم!‏
از نگاهت ،به رويم ،پنجره‎اي را بگشا
تا در آن منظره‎ي روح‎گشا بنويسم
تيغ و تشباد هم از ريشه نخواهد خشكاند
غزلي را كه در آن حال و هوا بنويسم
عشق،آن روز كه اين لوح و قلم دستم داد
گفت هرشب غزل چشم شما بنويسم




اي آنكه چند پنجره از من جلوتري
امشب مرا به آنطرف شب نمي‎بري؟‏
درمن،هميشه رفتن و ماندن برابرند
عمري تلف شدم سراين نابرابري!‏
نزديك آسمان شدن آيا بعيد بود
يا حال من نداشت هوايي كبوتري؟‏
روشن‎ترين ستاره‎ي عشقم غروب كرد
يك شب كنار تخت هوس‎هاي بستري!‏
فصلي بلند بين خس و خار گم شدم
با يك شناسنامه‎ي سبز و صنوبري
در حيرتم چگونه زمستان مرا شكست
من،آن درخت پي‎زده با آن تناوري
عمري به‎خاطر تو دلم روز خوش نديد
اي آرزوي ديدن فرداي بهتري!‏
ديروز،هرچه بود،به پايان رسيد و رفت
آغاز مي‎شوم دوباره از آغاز ديگري
اي دل بس‎است پيروي از چشم اين و آن
بايد به چشم‎هاي خود ايمان بياوري
اي عشق پشت سدّ تو هر سال مانده‎ام
اي آزمون اين همه سخت و سراسري!‏
امشب گران‎ترين غم تو بر دل من‎است
امشب مرا،تمام مرا،چند مي‎خري؟‏
آغاز صبح ،آخرگشت و گذار توست
اي كاش مي‎شد از شب من نيز بگذري

ونكته ديكر اينكه مصراع 16 غزل دوم به همين ترتيب چاپ شده و اشكال ‏وزني موجود مربوط به اشتباه تايپي ما نيست.شاعر مثلا مي‎توانست ‏بگويد“آغاز مي‎شوم من از آغاز ديگري”‏

حتما جواب اين همه مطلب را در آن همه نظر شما خواهيم يافت.‏



  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٦:٥٠ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٩ تیر ،۱۳۸٢

هفتاديِ‎ها-۴

محمدرضا حاج‎رستم‎بيگلو
متولد1353‏
كرج
اثر منتشره:مجموعه‎ي مشترك“پراز ستاره‎ام اما‎…‎‏”‏

اولين بار او را در روزهاي داغ تابستان 1377در اصفهان(كتابخانه ‏ابن‎مسكويه) ديديم .پرانرژي و جذاب بود و شعرخواندنش حالت خاصي ‏داشت.از همان روزها كاملا جدي بود و دنبال فضاهاي تازه و بكر ‏مي‎گشت.بعد ها در اولين كنگره هرمزگان،اولين كنگره غزل رشت و...با ‏هم همراه بوديم و او روز به روز نشان داد كه هميشه در حال نفس‎كشيدن ‏فضاهايي تازه در غزل است.يكي از مشخصات او كه باعث شده هميشه از ‏دوروبري‎هايش جلوتر باشد،توجه نسبتا عميق و كاربردي او به ادبيات ‏كلاسيك و جوهره‎ي تغزل است كه باعث مي‎شود غزل او ضمن تازگي به ‏ورطه‎ي فانتزي نغلطد.‏
براي او و خانواده‎اش آرزوي سلامتي و شادي داريم و دو اثر از او مي‎آوريم.با ‏اين اميد كه بزودي مجموعه‎ي آثار او منتشرشود.‏

‏77‏
هفتادوهفت حاصل جمع دو بال‎وپر
هفتادوهفت پر؟بله،هفتادوهفت پر
مثل دوتا كلاغ كه از راه مي‎رسند
مثل دو تا كلاغ كه پر مي‎كشند بر
بالاي هرچه شعر در اين دفتر من است
و قاروقاروقار،سرك مي‎كشند در
ابياتي از پنير و صابون و هرچه نيز
انگشتر و كليد و اسناد معتبر
هشتاد و هشت پر نه!دو كوهان يك شتر
هشتاد و هشت پر؟بله هشتادوهشت پر
مثل دوتا كلاغ كه وارونه مي‎پرند
وارونه مي‎برند خبر را به دور و بر
پنجاه و پنج،يك عدد گرم گرم گرم
حتا از ازدواج دو خورشيد گرم‎تر
اما به شرط آنكه وارونه‎اش كنيد
تا پنج‎ها بچسبد محكم به يكدگر
وبيست و دو،دست عددهاست در دعا
پيوسته در قنوت‎است با چشم‎هاي تر
و يازده دو خط قرينه‎است مثل بيت
يا مثل ريل‎هاي قطار است بيشتر
يا مثل نردبان مصاريع در غزل
يا مثل ايروان نپيوسته‎اي كه هر
پنج شكسته را به خودش ربط مي‎دهد
و بعد مي‎رود به صدويازده سفر
ومنتقد به شاعر هي فحش مي‎دهد
كه من نديدم از اين شعري عجيب‎تر


آكواريوم-2‏
دو جفت ماهي كوچك،دو تا نر اخمو
دوتاش،ماده‎ي نارنجي كمي كم‎رو
كه چين دامنشان مثل دختر كولي
كه چشم قرمزشان بي‎نياز از ابرو
چه‎مي‎شد آه اگر مصرع ششم قايق
چه مي‎شد آه اگر هر الف در آن پارو
شبانه راه مي‎افتاد سمت ماهي‎ها
و تا سحر پي‎شان مي‎دويد تا هر سو
مگر به حيله‎ي جادوگري كه مي‎آمد
شب از توهم شاعر،سوار بر جارو
دو بند نخ بنويسم،دو بيت ابريشم
و چند طعمه‎ي خوش‎عطر از گل شب‎بو
ولي دريغ كه آنها دو ماده‎ي مستند
يكي زرنگ‎تر از تور و آن يكي،ترسو
و من به هيچ طريقي نمي‎توا...پس كي؟‏
نديده‎است كسي ماهي مرا ،پس كو؟ ‏
  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٦:٤٥ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۸ تیر ،۱۳۸٢

بگذار در سلام خداحافظي كنم

سيده زهرا بصارتي متّقي
متولد1355 گيلان
كارشناس روانشناسي(علّامه)‏
از سال 1375 در شهرستان گنبد به طور جدي به شعر پرداخته‎است.در ‏كنگره‎ها و جشنواره‎هاي زيادي به عنوان منتخب يا برگزيده حضور ‏داشته‎است كه از آن جمله ميتوان به غزل رشت(2دوره)وعلوي ساري(نفر ‏برگزيده)و...اشاره كرد.در شعر مذهبي از چهره‎هاي شاخص و قابل ‏است.2غزل از او مي‎آوريم.‏


بگذار در سلام خداحافظي كنم
در اول كلام خداحافظي كنم
بگذار از صفاي غزل نيز بگذرم
با هرچه نان و نام خداحافظي كنم
از عشق ‏‎–‎اين بهانه‎ي شعر و سرودهام ‏‎–‎
اين درد بي‎مرام خداحافظي كنم
بگذار با زمان و زمين و از آسمان
از ابر نقره‎فام خداحافظي كنم
از آن كبوتري كه غمالود مانده‎است
بر ابتداي بام خداحافظي كنم
بگذار از تو نيز كه قلبم به نام توست
با قدرت تمام خداحافظي كنم
اي كاش پرزدن شود امشب نصيب تا
از حسرتي مدام خداحافظي كنم

وقتي كه غم تمام دلم را گرفته‎است
بگذار يك كلام: خداحافظي كنم






چرخ مي‎خورند واژه‎ها و باز،گر گرفته‎است ناي شعر من
آسمان به گوش ايستاده‎است،باز هم به هاي هاي شعر من
ازخودم كمي عبور مي‎كنم،انتظار و انتظار ...ناگهان
با صداقتي نجيب مي‎رسد ،سادهِ‎پوش آشنای شعر من
تا كه زلفهاي شعر زخمي‎ام،شانه مي‎شود به دستهاي او
حسّ يك جنون كهنه مي‎تپد،موج موج در صداي شعر من
دستهاي مهربان و روشنش ،با صداقتي چه نانوشتني
سفره‎اي به رنگ و وسعت حضور،پهن مي‎كند براي شعر من
بي‎حضور او ستاره‎ها ملول،گوشه‎اي نشسته چرت‎مي‎زنند
گيسهاي خويش را بريده‎است،ماه نيز پا‎به‎پاي شعر من
آه روح زخم‎خورده‎ي زمين،سالهاي سال كوچه‎گرد اوست
پس كدام صبح جمعه مي‎دمد چشمهاي مقتداي شعر من!؟‏
دور چندم است؟ باز واژه‎ها چرخ مي‎خورند و چرخ مي‎خورند
هوهويي شنيده‎مي‎شودكه هست،انعكاس هاي‎هاي شعر من

  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ۸:٥٥ ‎ق.ظ روز شنبه ٧ تیر ،۱۳۸٢

سنگچين

سعيدبيابانكي متولد 1347خميني‎شهرومهندس كامپيوتراست.آثار منتشره او عبارتند‎ ‎از:1-ردپايي‎بربرف(حوزه‎ي‎هنري)و2-نيمي از خورشيد(همسايه قم). سومين اثر او نيز‎ ‎بانام “نه ترنجي،نه اناري”در راه است.او اين روزهابا وبلاگ سنگچين كه لينك آن را‎ ‎مي‎توانيد در كناره‎ي همين صفحه بيابيد به جمع وبلاگ‎نويسان پرشين‎بلاگ‎ ‎پيوسته‎است.از او دو غزل مي‎آوريم كه يكي قديمي‎تر است و چاپ‎شده و ديگري تازه و‎ ‎چاپ‎نشده.او شاعر شناخته‎شده‎اي است كه به توضيحات اضافه‎ي ما ‎نيازي ندارد. ‏‎ ‎


امشب چراغ غم را بالاي بام بگذار
دست مرابگيرودردست جام بگذار
زنهارنشكنددل اين آبگينه ناب‎ ‎
درخواب مرمرينم آهسته گام بگذار
يك سوبريززلفي سويي بكار چشمي
جايي بپاش بويي هرگوشه دام بگذار
آرامشي است يكدست تلفيق خواب ومستي‎ ‎
نام دو چشم خودرا دارالسلام بگذار
تا فاش گردد امشب رسوايي من مست‎ ‎
داغي ز بوسه هايت بر گونه هام بگذار
داروندار من سوخت آتش مزن دلم را
اين بيت را براي حسن ختام بگذار
يك شيشه مي بياور يك جام عطرولبخند‎ ‎
لختي برقص امشب سنگ تمام بگذار




شب است و دختركي بي‎پناه در باران
شب و چراغك خاموش ماه در باران
شب و نگاه هراسان مرد سوزن‎بان
زپشت پنجره‎هاي سياه در باران
پس از گذشتن از آن ريل‎هاي پيچاپيچ
قطار مي‎رسد از گرد راه در باران
قطار مي‎رسد و دخترك در اين گوشه
اسر ميخ هزاران نگاه در باران
تكان نمي‎خورد افسوس دست بي‎تابي
براي دخترك بي‎پناه در باران
نگاه منتظرش شسته مي‎شود در شرم
شبيه چهره‎ي پاك پگاه در باران
نگاه دخترك اما به آخرين واگن
دريغ مي‎شكند بغضش آه...در باران
قطار سوت‎زنان محو مي‎شود دركوه
و دور مي‎شود از ايستگاه در باران
دوباره پنجره و ريل‎هاي پيچاپيچ
دوباره دختر و فانوس و ماه در باران
تمام دارو ندارش از انتظار همين
دو خط آهني راه‎راه در باران

  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٦:٠٩ ‎ق.ظ روز جمعه ٦ تیر ،۱۳۸٢

هادي خورشاهيان

هادي خورشاهيان
متولد1352 نيشابور
كارشناس زبان و ادبيات انگليسي
آثارمنتشره:‏
‏1-انسان پرنده است(شعر-نشر روزگار-1381)‏
‏2-پله‎ها را نشمرده آمدم بالا(شعر-نشرنيم‎نگاه-1381)‏
‏3-توي اخبار راديو(شعرنوجوان-مولف-1381 )‏
‏4-باشد،ايستگاه بعدي(داستان-روزگار-1381)‏
غزلهاي زير را از مجموعه‎ي “پله‎ها را نشمرده آمدم بالا” انتخاب كرده‎ايم.‏

و سنگ هم زده‎شد،شيشه‎ي ترن پاشيد
نگاه كرد به كودك،وچشم زن پاشيد
كسي براي كسي دست...:“كودكم مرده‎است.”‏
تكان نداد...و خنديد.روح و تن پاشيد
و رستم آمد و با رخش در زمين گم‎شد
شغاد اسيد به چشمان تهمتن پاشيد
و استكان پر از چاي را، زني تاريك
به روي نقشه‎ي جغرافي وطن پاشيد
نگاه كرد به خسرو،شراب جامش را
به گيسوان پريشان كوهكن پاشيد
همين كه لاشه‎ي او تا درون گور آمد
دوباره پنبه شد آن رشته و كفن پاشيد
بدون نام تو هر حرف رو به سويي رفت
وتكّه تكّه شد اجزاي هر سخن پاشيد
‏“تو”شد.چگونه؟نمي‎دانم و تو مي‎داني
فقط“تو”شد،اگراجزاي روح “من”پاشيد




جنازه‎هاي قشنگي مقابلم، امّا
نديده‎بودم امّا،نديده تا حالا
جنازه‎هاي قشنگي كه شكل من بودند
دقيق و روشن و واضح،بدون خط حتّا
جنازه‎هاي قشنگي كه مهربان بودند
نگاه كردم و گفتم چه مهربان،زيبا
نديده‎بودم،اما چه عكس زيبايي‎است
چه چشم‎ها،چه لباني،چه روشن وگويا
جنازه‎هاي قشنگي،چهارتا بودند
ابوذر و بنيامين،محمد و يحيا
تو گفتي:“اين‎ها...”گفتم:“جنازه‎هاي قشنگ”‏
و صورت تو كه گم شد در آن سوي “امّا”‏
‏“مرا به شكل مقابل نديده‎بودي،نه؟”‏
سئوال كردم و گفتي:“تو را به خوبي‎ها”‏
جنازه‎هاي قشنگي،قطار حركت كرد
قطارآدم‎هايي كه سوخت تا دريا
مسافران قشنگي كه دوست مي‎دارند
كسي براي تو دستي تكان نداد امّا





زن هديه‎است،عكس زنش را نگاه‎كرد
خنديد و زلف آينه را روبه‎راه‎كرد
فكرش به‎سوي روز نخستين پرنده‎شد
روزي كه در مجعد جنگل نگاه‎كرد
ده صفحه نامه با كلماتي شبيه‎هم
ده صفحه در مكاشفه‎ي زن سياه‎كرد
شعري قشنگ گفت،رديفش منيژه‎بود
از روي جبر قافيه را ماه و چاه كرد
بالاي رف كتاب قطوري به چشم خورد ‏
آهسته رفت و فرصت خود را تباه كرد
نام كتاب“قصه‎ي ماه و پلنگ”بود
عكس پلنگ ديد و نگاهي به ماه كرد
در ابتداي صفحه‎ي اول نوشته‎بود:‏
‏ - پلكي به هم فشردوبه دقت نگاه كرد ‏‎–‎
‏“زن نعمتي است هديه فرستاده از بهشت”‏
خنديد و گفت باز خدا اشتباه كرد
  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٦:۱٩ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٥ تیر ،۱۳۸٢

نفس‎هاي تازه-۳

امير سنجوري
متولّد 1361‏
آغاز فعاليت ادبي:1373‏
عضو انجمن ادبي آسمان شاهين‎شهر


حياط مشترك ما و خانه‎بالايي
درخت سيب-دراين فصل سال-رويايي
و روي باغچه وقتي دراز مي‎كشمت
چقدر خانه بلند است و تو تماشايي
حياط سايه‎گرفته،سكوت بعد از ظهر
نشسته‎اي و مرا از تراس مي‎پايي
مني كه خلوت مستاجرانه‎ام يخ كرد
در انتظار شما و دو استكان چايي
غروب شد و شب از نيمه هم گذشت و هنوز
نشسته‎ام كه بيايي ،چرا نمي‎آيي؟‏



ابري شدي كه حادثه مبهم شود،نشد
باران گرفت تا عطشم كم شود،نشد
توفان شدي كه موج مرا در تو گم كند
درياي عشقم از تو مجسم شود،نشد
پشت هزار پنجره گلدان شدي،مگر
خون شبم به صبح تو شبنم شود،نشد
شيطان شدي كه سيب بيافتد از اتّفاق
حوّاي دستهاي من آدم شود،نشد
پيراهن سپيد من از پشت پاره بود
مي‎خواستي دلم به تو محرم شود،نشد
  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٥:٢٦ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٤ تیر ،۱۳۸٢

حضرت سعدي

سلام.جان‎مان براي‎تان بگويد كه تا همين حالا هرچه‎قدر زور زديم،پرشين بلاگ بدقلقي كرد و پا نداد.حالا هم از يك طرف صفحه‎ي امروز خالي مانده واز طرف ديگر جرات نمي‎كنيم شعر كسي از دوستان را بزنيم كه نكند ناراحت شوند كه چرا نصفه‎روزه شده‎اند.
چاره را اين ديديم كه قدري در مورد برنام‎هاي آينده با شما بگوييم و از شما بشنويم.يكي از اين برنامه‎ها درج مقالات تحليلي دوستان در زمينه‎ي غزل امروز ايران است.يكي از موضوعات قابل توجه در غزل امروز،بررسي علل گرايش جوانان به سعدي و غزل اوست.ما كه خودمان دست به‎كار اين موضوع بوده‎ايم.حالا از شما هم دعوت مي‎كنيم كه نظراتتان را در اين زمينه مرقوم فرماييد و اگر مطلبي نيز نوشتيد به آدرس ما بفرستيد تا با رعايت موازين مقدسه‎ي كپي‎رايت از آن استفاده‎كنيم.براي اين كه عريضه از غزل خالي نباشد نيز غزلي از حضرت شيخ مي‎آوريم.تا فردا.....البته به شرطي‎كه.....





اگر مراد تو اي دوست نامرادي ماست
دگرمراددل خويشتن نخواهم خواست
اگر قبول كني ور براني‎ام از خويش
خلاف راي تو كردن خلاف مذهب ماست
ميان عيب و هنر پيش دوستان كريم
تفاوتي نكند چون نظر به عين رضاست
عنايتي كه تو را بود اگر مبدّل شد
خلل‎پذير نباشد ارادتي كه مراست
مرا به هرچه كني دل نخواهد آزردن
كه هرچه دوست پسندد به‎جاي دوست رواست
اگر عداوت و جنگ‎است در ميان عرب
ميان ليلي و مجنون محبت است و صفاست
هزار دشمني افتد به قول بدگويان
ميان عاشق و معشوق دوستي برجاست
غلام قامت آن لعبت قباپوشم
كه در محبت رويش هزار جامه قباست
نمي‎توانم بي‎او نشست يك ساعت
چرا كه از سر جان بر نمي‎توانم خاست
جمال در نظر و شوق همچنان باقي
گدا اگر همه عالم بدو دهند گداست
مرا به عشق تو انديشه از ملامت نيست
وگركنند ملامت نه بر من تنهاست
هرآدمي كه چنين شخص دلستان بيند
ضرورت است كه گويد به سرو ماند راست
به روي خوبان گفتي نظر خطا باشد
خطا نباشد ديگر مگو چنين كه خطاست
خوش است با غم هجران دوست سعدي را
كه گرچه رنج به جان مي‎رسد اميد دواست
بلا و زحمت امروز بر دل درويش
از آن خوش است كه اميد رحمت فرداست
  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ۱:٤۱ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۳ تیر ،۱۳۸٢

همپاي“شايدآمده‎اي”؟!“شايدآمدي!!”

يك جفت چشم نافذ خندان ،هميشه جوانان غزلسراي ايران را به بندر گناوه ‏
مي‎خواند.چشمهايي كه رنگي جز صميميت را به خود راه نداده‎اند.‏
حسين جلال‎پور متولد سال ۱۳۵۵ خورشيدي است و در رشته‎ي كارشناسي ‏ادبيات فارسي از دانشگاه فارغ‎التحصيل شده‎است.اوازاولين غزلسرايان استان ‏بوشهر است كه با توجه به پارامترهاي امروزين غزل تجربه‎هايشان را ‏رقم‎زده‎اند.علاوه بر فعاليتهاي خلّاقي كه در زمينه‎ي ادبيات دارد در حوزه‎ي ‏آموزش و تدارك برنامه‎هاي ادبي نيز بسيار فعال است وبارهمراهي بسياري از ‏جوانان مستعد گناوه بر دوش او بوده و هست.اوودوستانش براي مدتي ‏جمعه‎ي آخر هر ماه را ميزبان يك شاعر كشوري ،يك شاعر استاني(بوشهر)و ‏يك شاعر گناوه‎اي بودند و برنامه‎هايي به‎ياد ماندني را ترتيب دادند.‏
جلال‎پوردر كنگره‎ي سوم هرمزگان به عنوان نفر چهارم برگزيده‎شد و...‏
آنچه بايد را در سه غزل او كه ارمغان امروز ماست،خواهيديافت.‏


روي طناب‎هاي جهان رقص مي‎كند
پيراهني كه باد در آن رقص مي‎كند
پيراهني كه بوي تو مي‎ريزد از تنش
در فكردختران جوان رقص مي‎كند
همپاي“شايدآمده‎اي”؟!“شايدآمدي!!”‏
مردي تمام شب نگران رقص مي‎كند
در كوچه‎ها صداي مرا دار مي‎زنند
‏“مي‎خواهمت”بدون تكان رقص مي‎كند
مي-مي‎رسي،نمي‎ررسي هي قدم زدند
با لكنتي كه روي زبان رقص مي‎كند
‏“پيراهني كه در تن باد است مال كيست؟!”‏
با اين سؤال گيج،جهان رقص مي‎كند

روح مسافري كه از اين شهررفته‎است
در كوپه‎اي بدون نشان رقص مي‎كند
حالا سفر حوالي آن ايستگاه پرت
در دست‎هاي بي‎چمدان رقص مي‎كند





‏...واز ميان درختان رسيد در باران
دراين ميانه مرا برگزيد در باران
تبر به دوش رسيد و بي‎آنكه فكركند
منِ دوباره‎اي از من كشيد در باران
مرا زمين زد و در ذهن ناهماهنگش
دوباره نقش مرا آفريد در باران
وبال زد بپرد از خودش كه خيس شد و
پرنده‎بودنش آسان پريد در بارن
دوباره دست زد اين بار از خودِخودِمن
مرا به سمت تو بيرون كشيد در باران
ومن شگفت و سراسيمه راه افتادم
به‎شكل رقص پريشان بيد در باران
به جستجوي تو در كوچه‎ها به هر شكلي
صداي گام مرا مي‎بريد در باران
صداي گام من آرام و سربه زير شكفت
و در شكفتنش آيا چه ديد در باران
كه هي سياه شدم بعد و هي مچاله‎شدم
به رنگ كاغذ صاف و سفيد در آتش
چنان كه هركسي از يك دو فصل آنورتر
صداي سوخته را مي‎شنيد در آتش
وبعداز آن به رديف آمدند و جان دادند
تمام قافيه‎هاي سپيد در آتش
دلم نيامد اين شكل را به‎هم بزنم
دوباره پا شدم و نااميد در باران...‏






جهان در آينه رقصيد،من سپيد شدم
به خود نيامده‎بودم كه ناپديد شدم
مدادي آمد ازآن سوي نقطه‎ها دلتنگ
همان كه از خط دلتنگي‎اش چكيد شدم
مرا سياه‎كشيد و مرا سياه‎كشيد
اسير دست كسي كه مي‎آفريد شدم
به شكل ميوه شدم باز نارس افتادم
هميشه آنكه به اين شكل مي‎رسيد شدم
و از كشيدن من داشت منصرف مي‎شد
نوشت آن‎طرف صفحه:“نااميدشدم”‏
و زير چانه‎ي خود دست زد بلاتكليف
دوباره دربه‎در غربتي شديد شدم
تراش آمد وردّ مداد رنگي شد
دراين مجادله‎ي ناگهان شهيد شدم
مداد در جهت عكس قبل چرخي خورد
و من خطوط كسي كه نمي‎كشيد شدم
ولاي دفتر گم شد مداد رنگي و من...‏




  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٦:۳٧ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢ تیر ،۱۳۸٢

هرجور راحتي غزل من-منصوره حكمت‎شعار

‏“منصوره حكمت‎شعار متولد1359 بوشهراست.وي از جمله زنان شاعري ‏است كه بيشتر تجربه‎هاي شعري‎اش را در قالب‎هاي كلاسيك ـ‎بخصوص غزل ـ ‏ارايه كرده‎است.گفتارمحوري،روايتمندي زبان،استفاده از وزن‎هاي ‏طولاني،دميدن روح طنزبه‎تن موضوعات و...ازجمله عناصر و ويژگي‎هايي است ‏كه به شكلي غزل‎هاي حكمت‎شعار را به سمت هويت و فرديتي مستقل سوق ‏داده‎است.بخشي از توفيق و تفاوت غزل‎هاي وي بيشتر مديون حس زنانه‎-‏شاعرانه‎اي است كه يك نوع سرزندگي ونشاط هنري به تن اين شعرها ‏تزريق‎كرده‎است.”‏
آنچه آمد معرفي ناشر مجموعه‎ي “هرجورراحتي غزل من”است از ‏منصوره‎حكمت‎شعار شاعره‎ي بوشهري كه هفت‎سال تجربه شعري خود را ‏گزينه‎كرده‎است.براي او و علي هوشمند كه با نشر شروع قدمهاي محكمي را ‏در معرفي شاعران جوان‎ برمي‎دارد،آرزوي پيروزي داريم.‏
سه غزل با رويكردهاي مختلف از اين مجموعه مي‎آوريم اگرچه ممكن است كه ‏انتخاب جامعي از اين مجموعه نباشد.‏


شوهرم اخم كرد و رو گرداند،گفت:اي حيف نان كپك‎زده‎اي
لجم آمد،ادا درآوردم،در دلم درد چمبرك‎زده‎اي
سر خودكار قرمزم خم شدروي دفترونقطه‎نقطه گريست
زير دستم دوباره جان‎مي‎داد بيت تبدار مخملك‎زده‎اي
برسرم داد مي‎كشد مردي، با تمسخر:“فروغ فرخزاد!‏
آن غذاسوخت،بچه شد بيدار،به كدام آسمان پرك‎زده‎اي؟”‏
در دلم فحش مي‎دهم به كسي:“لعنتي!دزدواژه‎ام،شعرم!‏
تا بيايم به مصرع دوم به غزلهام ناخنك زده‎اي”‏
مي‎روم جمعه خانه‎ي پدرم،چمدانم پر از مجله و شعر
قشقرق مي‎كنم به پا سر درك،سر هر معني درك‎زده‎اي


ديگر برام فرق ندارد،حتي به قيمت قسمي‎تلخ
حتي اگر به غيظ بيفتد بر دوش ابروي تو خمي‎تلخ
‏“اي‎كاش‎هاي”تازه چشمت،“يادش به خير”هاي مرا كشت
ديگر نه من نه آن همه لبخند،ديگر من و غبار غمي‎تلخ
مي‎خواهم از تو چشم بپوشم از رنگ چشمهات كه ديگر
از پشت هر دريچه‎ي بازي است ،رنگ پسين قهوه كمي‎تلخ
آخر چه هيزم تري از من؟‏‎…‎حتما دوباره پنجره باز است
از سمت كوچه سخت مي‎آيد عطر نجيب محترمي‎تلخ‎…‎
سر مي‎رسي:سلام چطوري؟ردمي‎شوي:“غزل نسرودي”؟‏
تنها جواب“خب چه خبر”چيست؟“آدامس حرص مي‎جوم ”ي‎تلخ
اصلا قراربود نگويم،اصلا قرار شد ننويسم
اين قصه بي‎گلايه‎ي من نيز خود داشت ساز زيروبمي‎تلخ


به زودي دفن خواهم گشت لاي دستخط‎هايش
كنار خاكه‎ي سيگار و قوطي‎هاي كوكايش
ويادش مي‎رودآن وهم ماهي‎وار كوچك را
و بر قلّاب تنگ قافيه موج تقلّايش
و...كه:هي فرت وفرت از استكان نازك چيني
بروي واژه‎ها مي‎ريخت از فرط طرب چايش
وپشت ميز،خيره،قوزكرده،رو به آيينه
‏“تو”اش را جمع مي‎زد با خودش مي‎‎كرد منهايش
دوباره چنگ مي‎زد حلقه‎مويي را و خط مي‎زد
كسي را با كمي ترديد برمي‎خاست از جايش
به من زل مي‎زد و مي‎گفت:حتما چاپ خواهي‎شد
به زودي دفن خواهم‎گشت لاي دستخط‎ها‎يش
‏ ‏
ا
  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ۸:٠٠ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱ تیر ،۱۳۸٢