باز هم سلام

 

شاید دوستان ما هر بار از ادامه ی ماجرای غزل امروز نا امید شوند ولی به هر حال سعی می کنیم که این ماجرا به این زودی ها  پایان نپذیرد.                                  این بار با دو غزل تازه از محمدجواد آسمان در خدمت دوستان هستیم. ضمن اینکه امیدوارم هرچه زودتر برای دوستانی که نشانی داده بودند «غزل مزل» بفرستم .  امیدوارم بتوانم زود به زودتر به روز کنم.                                                      

 

(1)

«نامهربانی را هم از تو دوست خواهم داشت

بیهوده می کوشی بمانی مهربان ای دوست»

                                                                                                                      محمدعلی بهمنی

 

گفتی برو تا گفته باشی دوستت دارم

برگشته ام شاید بفهمی دوستت دارم

شاید بفهمی دوستت دارم که می گویند

یعنی که برگردم نه که تنهات بگذارم

ـ ... بگذار دیگرخواهی و خودخواهی خود را

پهلوی راز هستی و عشقم نگه دارم!!... ـ

 

...تو می توانی نبض قلبت را نگه داری؟!

... از تو چگونه می توانم دست بردارم!؟!

این بار هم مشتاق دیدار تو خواهم بود

با اینکه می دانم نمی آیی به دیدارم

این قصه زیبا بوده... زیبا نیز خواهدماند

حتّا اگر کابوس باشد خواب این بارم

«نامهربانی را هم از تو دوست خواهم داشت»

زیبای من! بیهوده می کوشی در آزارم...

 

(2)

 

مرد از سر کار آمد.

از حادثه پرسید.

زن، حرف نزد... ابر بهاری شد و بارید

چرخی زد و آرام   ، لب بالکن آمد

چرخی زد و با گریه خیابان را پایید...

چرخی زد و برگشت و در این فکر فرو رفت:

........................................................................

چرخی زد و اشکش را از آینه دزدید

 

یک هفته گذشت و به کسی خنده نیامد

نه پنجره ای واشد و نه آینه خندید

 

مرد از سر کار آمد

... زن، قهوه نیاورد...

                                                   و هیچ کس از هیچ کسی هیچ نپرسید...

 

 

 

                                                                                                                          محمدجواد آسمان    

  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ٩:۱٢ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٢ دی ،۱۳۸۳