رفقا سلام

باز هم به سراغ خمین میرویم و اینبار با دو غزل از ابوالفضل صمدی

 

ابوالفضل صمدی

متولد 1359 از خمین

از سال 79 شروع به سرایش کرده

 

 

خدا کند نفسش مست نسترن باشد

 

کسی که دوست ندارد کنار من باشد

 

بگو کجا ببرم پاره های روحم را

 

کجاست آنکه بخواهد مرا بدن باشد

 

چرا همیشه رگ سرنوشت کوچک من

 

تمام زندگیش دست و پا زدن باشد

 

چه بی ملاحظه گردن به عاشقی دادم

 

به مسلخی که نباید سری به تن باشد

 

[]

 

کلاف پیله به بازوی این پرنده ببند

 

که هم لباس رهایی و هم کفن باشد                      

 

 

 

 

                                    

 

اگر چه زرد و غم انگیزو متهم باشم

 

خزان نباشم اگر از بهار کم باشم

 

چقدر نام مرا هیچکس نخواهد برد؟!

 

نباید اینهمه افتاده از قلم باشم

 

خدای من! مگر این آرزی من شرک است

 

که با بهار در این کوچه همقدم باشم

 

چه می شود قدمی روی ابر بردارم

 

که آفتاب بگیرم، پرنده هم باشم

 

کبوتری و چه می دانی از اسارت من

 

چه حسرتی است که دور از تو حرم باشم

 

به عشق تو همه عمرم تباه شد بگذار

 

دو روز هم بروم عاشق خودم باشم

 

  
نویسنده : غزل امروز ; ساعت ۸:٥٤ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٤ شهریور ،۱۳۸٢